Erdha të mbledh kujtimet e lëna,
Në muret dhe në vatrën e vjetër.
Aty ku për rrugët dhe avllitë e ngrëna,
Malli më grinte si asnjë herë tjetër.

E njihnin hapin tim si trokth të largët,
Rrugët që më përshëndetën me dhëmbje.
Dhe yjet si gozhda mbanin qiellin,
Të mos bjerë mbi mua këtë mbrëmje.

Kujtimet e lëna, dikush m’i kish vjedhur,
Dhe frymën ma thithi qielli i hutuar.
Një derë e mbyllur në përmallim e kredhur,
Me këngën e erës lotët kish mbuluar.

04 Janar 2004