Një mjegull e rënde varet mbi qytet,
Frymëmarrje e lagur dhe sy të penguar.
Pamje të mjegullta dhe gjithë siklet,
Çdo gjë ngjyrë gri dhe diell i harruar.

Ankohet gruaja për kët vënd te skajshëm,
Me ftohtësi në natyrë dhe në shpirt.
Çuditshëm feks një diell i përvajshëm,
Dhe tutje shtyhet mjegull e përhirt.

Po sytë e mij ngelën të mjegulluar,
Ndonëse pëlhurën mjegulluese e gelltiti deti.
Ndër mëndje me vjen një kujtim i harruar,
Atje larg në vëndlindje mëndja ime mbeti.

Göteborg, 16 Mars 2003