Ecim ne në shkallët e jetës,
Shkallët, që deformohen si lehona,
Të mykur, të kalbur, të krisur,
Nga pesha e hallëve tona.

Çuditërish
Unë... qesh.
Çuditërisht,
Qeshin dhe shkallët...
Dhe nisim biseda me pëshpërimë.
Qajmë dhe qeshim tërë ngazëllime,
Për visionin,
E ëndërrës sime.

Kavajë, 2 Prill 1961