I ngatërruar zgjohem midis kodeve me vija verticale
e nuk kam kohë të admiroj yllin
e gozhduar mbi shtyllën elektrike,
qenin që pshurr lulishten publike,
borën vulgare të ndotur prej kripës.
Eshtë mëngjes e zgjohem prej gazit te marmitave,
ndër vorbulla gri të rotatoreve mistrece,
varmihës të kërrusur me lopata e brioche
e qivure në pasarelë.
Dhe shpejt është mbrëmje - qerpikë gjysëm të kopsitur
të një filmi që në të gdhirë nuk kujtoj.
Nata nuk egziston
nëmos ripërtypja e ditës të ngjizur nga tan e taeg
të pasurisë të prodhuar për të tjerët.
Dhe është prapë mëngjes:
hidhem prej çarçafit me fatura e boleta
për të vërshyer drejt shtegut ekskluziv
që imponon freri i bankave.