Në krahun e thyer të një zogu,
Ndodhet arti i mrekullive të gjahtarit.
Ai qesh me dhimbjen më të bukur
Të përpëlitjes së puplave mes ajrit.

Qiellit ia vodhi cicërimat,
E fëmijës më sykaltër që kishte.
Ai, që, natyrisht e dinte
Pse qëllohen zogjtë me çifte!

Ky është njeriu – gjahtar,
Që përplas grushtin edhe në qeveri!
Në kafazin e zogjve pa krahë
Rendi zagari i dëshirës së tij!

Në gjoksin e dridhjeve të atij zogu,
Ndodhen pendët më të bukura të paqes!
Përsa vriten në botë të pambrojturit
Dhe të pëlqehet arti i kësaj qitjeje gjahtarçe?!