Erdhi Vjeshtë e artë,
Dhe xha Dimri erdhi,
Pranvera blerimin
An' e kënd e derdhi.

Doli djali n'arë,
Arën e lëroi,
Por fjalën e dhënë
Jo, nuk e harroi.

I dhanë mollët farë,
Pjeshkët ca bërthamë,
Lisat e qershitë
Dhanë flot fidanë.

Gjithë kafshët e pyllit
Erdhën ta përcillnin,
Dhurata për shqipen,
Për lajthinë sillnin.

Ndërsa për zogjtë
Sollën kokrra meli,
Sa t'u knaqej shpirti,
Goja edhe sqepi.

Kalin bëri gati,
Fluturoi veri,
Më shpejt se era
Dhe se çdo dori.

Se sa shumë eci,
Askush nuk e di,
U ndal kur n'një shpat
E pa një lajthi.

Oh, lajthi e mirë,
Jetën më shpëtove,
Zogjtë, shqipen, erën,
Veç ti m'i dërgove.

Jo, më e vetmuar
Nuk do jesh që sot,
Shokë edhe shoqe
Do të kesh ti plot!

Kur në çast seç erdhën
Zogjtë trumba-trumba,
Mbi supe iu ulën
Një çift me pëllumba.

Atje me lopatë,
Këtu me qysqi,
Këtu mbill një mollë,
Atje një qershi.

Një lis ku shqiponja
Të kish ku të ulej,
Mbi ujq e ulkonja
Prej aty të sulej.

Në një plasë shkëmbi
Dha shumë e mori,
Gjersa plot currila,
Ujë të freskët nxori.

Morën jetë hardhitë.
Fiqtë morën jetë,
Gjithë ç'qenë farë
Seç bënë përpjetë!

Për miqtë e rrallë
Me ca drunj të hollë,
Pranë lajthisë mëmë
Ngriti një kasollë...