Mendimin tim ngre ne qiell
e mbi te ve zemren time
e mbi to kaleroj une
e vij te te shoh
moj e bukura ime…
Kaloj detin me nje fryme
qendroj nje çast ne bregun tend
pastaj mendimit i jap krahe
qytetin tim te pershendes nga lart
Pastaj me tej jane ca kodra
me peme qe kane filluar te lulezojne
eshte mars e bukura ime
lulet kane nisur te kundermojne
Nuk jam vetem,
endrra plot kam perreth
ngrihen nga çatite e shtepive
te bukura jane endrra rinie
mbushur poezi dashurie
endrra malli per bij qe jane larg
endrra grash per burrat merguar
endrra femije qe kerkojne babane…
Papritmas dy kodra rrafshuar
dhembje tmerr endrra keputur
papritmas krahet me thyhen
dhimbja keput endrren time
Si nje zog i plagosur
poshte gremisem
qaj renkoj, gjak kam perreth
barut i djegur , por lufte nuk eshte
shtepi te rrezuara por nuk qe termet…
Nje dore e bute ngre me kujdes
endrren time serish lart ne qiell
çohu, thote, çohu bija ime
nuk kam vdekur
jane çaste dhimbjeje
…jane çaste hidhnie…
18 mars 2008
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
