Diten e pare u kerkova vajzave te shtepise nje kove per te lare dyshemene. Ato me sollen nje e me thane :
       - Kjo eshte kova qe perdorim per te lare çimentot!
E mora dhe e mbusha me uje, i hodha nja dy grushte ilaç rrobash dhe lava dhomen per merak , kjo sepse une me burrin e dashur na binte te flinim mbi dysheme. Shtronim te tria batanijet, çarçafet , jasteket dhe shtriheshim. Keshtu nate per nate perseritej pike per pike kjo pune.Kerkoja koven , e mbushja , shtoja ilaçin e rrobave , pata prishur dhe nja dy bluza te femijeve qe i perdorja per shtupa, laja e shtroja per te fjetur.
Mirepo nje dite qe burrit i dhimbte koka u kthyem ne shtepi disi me heret. Kur i erdhi rradha dyshemese shkoj e kerkoj koven.
                        - Ja tani – me tha njera nga vajzat simpatike te shtepise . Por meqe une doja te mbaroja pune shpejt e ndoqa pas. Kur ç’te shihja ? !Ajo shkoi drejt e tek vendi ku mbanin derrin , nxorri me perdhune feçken e ketij te fundit nga kova e cila sherbente siç duket per ta ushqyer , beri sikur e shpelau tek pusi dhe ma dorezoi. Nderkohe une ja kisha ngulur syte e nuk po ja shqisja. Mendoja kujdesin me te cilin kisha lare dyshemene , bluzat e femijeve , pakot e ilaçit qe kisha harxhuar per kete pune… Dhe automatikisht pa e patur mendjen ne vend e mora koven , e mbusha i hodha ilaçin e rrobave dhe vajta e lava dyshemene e dhomes.Ama qe te nesermen nuk e kerkova me koven por perdora nje nga legenet qe kisha marre per te lare rroba dhe zerit “larje rrobash” i vura vize , rrobat e palara i  fusja ne nje thes plasmasi per t’i lare kur te kthehesha ne shtepi…