- Uf, mbaruam, kur do te ikim ketej – ishte refreni qe degjoja çdo nate tek laja enet tek pusi , nga grate e grupit tjeter te plazhisteve.
     - Durim – u thoja une si veterane ,- vitin tjeter prape ketu do te vini.
     - Bah !- qe pergjigja.
E megjithate isha e bindur se nese do te me merrte koka ere e te vija vitin e ardhshem , ato do t’i gjeja ketu.
     - Uf sa te poshter !
     - Kush ?- hapja veshet une.
     - Ja keta , te zoterit e shtepise. Na i shiten prape domatet me dyfishin e çmimit te qytetit.
     - Mua bamjet , - shtoja une.
    - Eh, mua ma nxine jeten ,- thote plaka e tyre , - une rri ne shtepi se plazhi me ben dem , ndersa ato me ngjiten e me ruajne se mos u vjedh gje .
      - Perkundrazi , mua m’u zhduk kompleti i tualetit ,- shtonte me e reja e grupit te tyre.
       - Shiko se mos te ka rene gjekundi , - e keshilloja une.
Iknin keto dhe vinte grupi i grave te shtepise .
         - Uf, sa pisanjose qe jane , -fillonte njera nga vajzat simpatike.
         - Perse!?
         - Domatet i presin me gershere.
         - Mundet…
         - Edhe mishin me gershere e presin.
        - Mbase keshtu e kane zakon ,- flas une pa qejf.
        - Rrine e zihen tere diten e dites , veç t’i degjosh se si…
Une vrisja mendjen se ku i kishin pare se tere diten ato e kalonin ne plazh , kur degjoj vajzen e madhe simpatike :
          - Ajo e reja do te ndahet nga burri .
          - Te  mos isha une ai do ta kishte therrur sot ,- shtoi plaka e nderuar e shtepise , - e ka kapur mbreme ne flagrance .
Ne keto fjalet e fundit mua me shpetoi nje gote nga dora e u be cope e therrime. Mos o Zot ! Edhe kjo na duhej per ti vene kapak pushimeve.
          - Duhet ti ruaj , - foli si me vehte plaka e nderuar . – Ai nuk e beri sot kete pune po me siguri do ta beje neser , ja ka bere bene , e pashe se si po mprihte thiken.
Rrembeva enet gjysem te shpelara e u perplasa ne dhome tek im shoq .
        - Cohu burre ngrejme plaçkat e ikim . Ketu do te behet kasaphane . Ai do te there te shoqen.
Burri me I mire I botes nuk e prishi terezine fare , ktheu faqen e librit qe kish ne dore dhe tha :
         - Na ler rehat o grua , neser do te bejme plazh , pak dite ne kane mbetur.
          - Do te ikim dhe pike ! -une filloj e ngre volumin e zerit.
          - Ku do te gjesh makine moj e uruar ?
Vertet kish te drejte. Makine s’kish ku te gjeje sikur larg qofte edhe te vdisje. Duhej te prisje makinen qe kishe porositur , ndryshe plazhistet do te kishin firuar qe diten e dyte.
Te nesermen i zgjova femijet dhe burrin e dashur qe pa gdhire e ora pese e gjysem e mengjesit na gjeti ne breg te detit. Brrr… sa ftohte .
          - Mami kam ftohte ,- thosh djali me i embel i botes.
          - Ngriva mami ! – dridhej vajza me e embel e botes.
          - Vrap ! – urdheroj une , por asnjeri nga te dy nuk luajti vendit.
          - Vrap !- urdheroi babai. Asnje rezultat.
          - Eja te bejme gare ,- i katisa une . U zhveshem dhe u nisem vrap . Vrap e vrap e me dukej sikur kisha nje shekull qe shkelja ne rere te lagur, derisa na u muar fryma e nuk kishim me fuqi. Ndalova. Prane meje dihaste im shoq. Hodhem syte rreth e rrotull. Plazh i bukur , uje i kthjellet blu , rere e verdhe , nje brez i gjelber pishash dhe une me burrin vetem si ne fejese. Gjurme femije nuk dukej.
         - Djali , vajza ,- klitha siç duket nga instikti mjaft i zhvilluar i nenes brenda meje . Babai i tyre me defteu me gisht diku larg dy pika te vogla ne mes te reres . Dy qenie te vogla aq te dashura shnderruar ne dy pikelza te braktisura diku ne ate shkretetire bregdetare . Nuk kish te tjera. Brejtja e ndergjegjes se nenes qe braktis femijet mu kthye ne vuajtje shpirterore .
           - Vrap ! – dhashe kushtrimin dhe ja shkela vrapit . Dalangadale pikat erdhen e u zmadhuan dhe kur s’po me mbanin me kembet moren formen e qenieve me te dashura te botes. Mezi po mbushesha me fryme kur nga brezi i pishave u derdh grupi i plazhisteve komshinj me nje fryme. Per be ishin te nente edhe plaka. Sa me pa u afrua , me preku me dore e i ra te fiket. Dikush vrapoi e i hodhi nje tas me uje deti . Sapo erdhi me vete pyeti :
          - Gjalle je moj bije ? S’te paska mbytur yt shoq ne det ? – dhe humbi ndjenjat perseri .