E diela qe kaloi ishte nje dite e bukur pranvere , nga ato dite qe te ftojne te besh nje shetitje buze detit. Ne fakt vitet e shkuara merrja burrin me te mire te botes dhe femijet , i hipnim autobuzit dhe kalonim disa ore ne plazh. Jo se kete te diele nuk me shkoi mendja por nuk ma mbante. Siç duket mendova , kam filluar te plakem. Edhe burri i dashur u zgjua me humor te mire e me thote :
         - E , o hundepellumb , ç’program do ten a besh sot ?
        - C’program –zeza , hungerova une tere hunde e buze.
        - Perse ? – u habit ai.
        - Po te kishim nje makine do te kishim shkuar ne plazh ,- ja kthej.
        - Ka autobus – tha prere ai.
        - Ehu, e kush shkon deri tek autobuzi !
Ai nuk u ndie me. Piu kafene ne shtrat , u çua , u la , u vesh , mori biçikleten e per dere jashte . Une ju sula prapa dhe e arrij tek shkallet .
      - Ku vete !? –  uleras.
Ai nuk ndaloi por duke zbritur shkallet ma ktheu :
      - Meqe ti nuk ke veçse programe kaq te shtrenjta , une po e ndertoj vete programin tim.
U futa brenda duke perplasur deren.