Te mbeturit ne erresire pasditeve e neteve te dimrit ketu tek ne
eshte bere nje fenomen i zakonshem prej vitesh. Drita elektrike eshte
bere nje mysafir i rralle e i shumepritur . Je duke pjekur diçka ne
furre , je duke pare ndonje film , duke lexuar apo duke u marre me
ndonje pune tjeter kur befas ikin dritat. Tani ne nuk e humbasim
torruan . Shtrihem te katert ne susten dopjo e fillojme e tregojme
perralla me rradhe ose recitojme vjersha per femije.
Sivjet u beme mbare per te blere nje nga ata feneret me bateri qe
karikohen. Ishte shume i bukur . Drite perpara , pas , radio , alarm e
dy llambushka neoni ne pjesen frontale . Bukur ! E bleme dhe e sollem
ne shtepi. Femijet po gezoheshin e po i vinin rrotull si indianet ne
nje ritem magjik. Mezi pritem te vije pasditja e te iknin dritat.
Erdhi pasditja por dritat nuk po iknin . Erdhi mbremja . Abazhuri ne
tavan po shndriste me kryeneçesi . Kaloi nje dite , nje jave , dy e
dritat si per inat nuk po iknin . Filluam te shfaqnim shenjat e para
te nervozizmit se kishim prishur me kot nje grusht parash . E shikonim
e na vinte keq qe megjithese feneri ishte shume i bukur , zinte vend
kot ne dhomen tone te vogel. Mire me kaq por kur filluan femijet :
            - Babi , kur do te ikin dritat ?
Aq te shpeshta u bene keto pyetje sa burri me i mire i botes nuk duroi
dot e mu kthye mua :
              - Keshtu eshte kur merr mendte e gruas ! Blije! Blije!
Piji lengun tani!
Ai nuk e kish mbaruar ende fjalen e fundit kur dritat iken . Siç duket
u kish ardhur keq per ate pikelze loti qe shndriti diku ne cep te syve
te mi. Femijet brohoriten. Ndezem fenerin e bukur. Urra!!! Dritat iken
e nuk kujtoheshin te vinin per nje jave rresht aq sa u shkarkuan
baterite e fenerit. Ne mbetem serish ne erresisre e ju kthyem
bishtukut me vaj se qirinjte ua kisha falur komshinjve.