Kemi qëndruar me ditë e net
te pragu i kopshtit
duke i shikuar gonxhet bashkë
dhe asnjëherë nuk e shijuam aromën
u mashtruam pas bletës lozonjare

nga gjoksi mbushur e gufuar
se ç’u tremba për të mirë

kemi qëndruar me net e ditë
në dhomën e pritjes pa heshtur
kurrë nuk e ngatërrova formulën
atëherë kur s’më duhej heshtja
megjithatë dëshira më ruan diçka befas

nga sytë nxora shikimin prush
ah se ç’më kuptoi qielli – yje u mbush