Nuk më dilte zëri nga thellësia
peshkaqeni ruante para valës së parë
për ta ndaluar të dytën, të tretën më radhë
larg shumë larg më ishte tej oqeanit
vetëm velloja e bardhë valëvitej si fije e hollë
sa e madhe e kapshme më mbete gjithmonë

në vazon time ca fara i mbolla për ty lule
të më kujtosh pranverën behar plot
pa u hetuar u rrite edhe më e madhe
në thellësinë e zemrës që dritën s’e ndal dot
ti Dëshirë që numëron buzëqeshjet pa u hetuar
një ditë do ta thith aromën në dhomë i vetmuar

midis dy brigjeve kam qëndruar i hutuar i uritur
dhe shikoja lumin e lumturisë që shuan etjen
nëpër gërshetat tuaja korb i zi ylli lakmonte
ah e pakapshmja Dëshirë ku është shpresa
t’i numërojmë ditët që ikën me heshtjen e vetminë
a s’më thua kurrë apo këtë vetëm zemra jote e din

për fund po ta them fjalën e pathënë të parën
pse e harrove lulen dhe ma vodhe rrënjën e farën
pa e shijuar dhe pa e thithur aromën esëll
a do ta zbërthejmë heshtjen kur buzët puqen
për ta kuptuar Dëshirën e zemrës dhe ritmin tonë
pastaj të shtrihemi në shtratin e yjeve përgjithmonë.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---