Ate dite miku im Enriko dukej i merzitur, dukje jo e re ne jeten e njeriut.
Por me Enrikun punet qendronin ndryshe. Ai ishte nje tip pothuaj perhere i gezuar.
Dhe ishte i afte te te infektonte shpejt me gezimin dhe opzimizmin e tije te cuditshem.
Tek ai dukej sikur cdo gje qeshte. Qe nga floket e tije tejet bjond e qe nuk degjonin qe t'i nenshtroheshin krehrit, i kujtdo marke qe te ishte ai. Madje Enriku kishte provuar edhe nje kreher magnetik, por me kot. Floket e tije donin te vallzonin te lire. Syte e tije blu leshonin nje drite magjike e penetruese mbi te pranishmin. Nga goja e tije nuk mund te degjoje nje fjale pa vend apo te prape. Enriku i donte njerzit dhe bente cmos per ta. E donim te gjithe. Por edhe ai na donte. Madje, ca me shume. Enriku ta hiqte merzine si me magji, te kthente optimizmin, besimin dhe deshiren per jete e pune. Enriku ishte vellai i nevojtarve. Por ate dite nuk me ngjante aspak me Enrikun e zakonshem. Kjo ishte tejet e habitshme. Kurre nuk e kisha pare ashtu... aq te trishtuar. Ai nuk donte te binte ne sy, por ne ishim miq te vjeter dhe mua nuk mund te me fshihej. Se ishte njeri i madh, aq zemergjere sa nuk mund te fshihej. E si mund te te fshihet deti? Megjithate une nuk desha ta hetoj. As ta bezdis. Gjithkush ka te vetat dhe te vetat nuk mund te tjetersohen ne cdo rast. E c'nuk ndodh me te gjorin njeri ne kete bote! Te gezuarit jo perhere jane te gezuar dhe te deshperuarit jo per here jan e te deshperuar. Hallet ua di vete Zoti dhe ata vete.
Enriku me buzqeshi dhe ndezi nje cigare.
Por ajo nuk ishte buzqeshja e tije e zakonshme.
Se paku, jo ajo qe une ja njihja aq mire. E dija qe do fliste, qe do hapej, pasi ai mua nuk me fshihte asgje... asgje! Si edhe une atij.
"Bote qene, - ja filloi ai pas pak, - bote pise... kjo bote bushter po na i helmon njerzit pak nga pak..." - dhe heshti pa pritur, ashtu sic kish filluar.
Toni dhe fjalet e tije me ngjethen mishin. Kurre s'e kisha degjuar te fliste keshtu. Aq sa me dukej se brenda tije po me fliste dikush tjeter...
"A te kujtohet Xhimi, ai djaloshi qe operova para gjashte muajsh? - ia nisi prape Enriku. Une pohova ne krye."
"E pra! A te shkon ne mend se c'me ngjau me te sot ne mengjes? Kurre! Ai me erdhi ne studio dhe kerkoi nje takim urgjent. Qendrimi i tij me habiti. E dija qe ishte sheruar per bukuri. Kete e dine te gjithe! Pra c'e kishte shtyre te vinte kaq me urgjence? Per cudine time ai filloi te me fliste qetesisht, a thua se kish ardhur kot fare, sa per te kaluar kohen. Sigurisht qe nuk ishte ashtu.
"Zoti Doktor, - ia nisi ai, - une per fatin tim te lig, sic e di dhe zotrote, nuk kam lindur i verber. Une e humba driten e syve ne moshen tete vjec. Dhe kisha shume deshire, shume mall per ate bote qe kisha humbur bashke me driten time. Per mengjeset magjepse te diellit. Per perendimet romantike... Per ate drite te arte qe dielli derdh mbi det kur eshte duke na thene, "naten e mire". Kur isha femije, me dukej se mbi ate ure, nje dite do te udhetoja edhe vete. Ndaj me bluante deshira te me kthehej prap shikimi. Qe edhe une ta perqafoja prap jeten... jeten time dhe te te tjerve... Qe edhe une te beja dicka ne jete, si gjithe moshataret e mije... Ndaj erdha tek zotrote. Zotrote, porosine e pare qe me the, e mbaj mend mire mu si tani, me the qe te kisha besim tek Zoti dhe te duart e tij. Une e kisha ate besim. Ndryshe nuk do kisha ardhur. Dhe zotrote me sherove. Ma ktheve driten. Ne nuk dinim si te ta shperblenim, edhe pse zotrote na i ktheve fisnikerisht te gjitha dhuratat. Une s'di si te shperblej. Se kthimi i drites ne te vertete, nuk shperblehet nga askush. Vetem nga Zoti. Po kjo eshte nje tjeter ceshtje.
Zoti doktor, mos te te duket e habitshme, por une vij tek zotrote me nje tjeter deshire.
Jo me si ajo e para, por po aq e rendesishme.
Kam gjashte muaj me drite, dhe u ngopa.
Nuk dua me.
Jam i lodhur.
Jam i deshperuar.
Kam pare aq gjera te prapa, aq gjera te rishtuara, sa nuk mundem me.
Ndaj vij te ma heqesh prape driten.
Ndryshe nuk behet.
Ndryshe une nuk duroj dot me.
Nuk dua te shoh me.
E di.
Eshte nje deshire e cmendur, por edhe keto e paskan te drejten e ekzistences.
Te lutem mos gjyko keq, se nuk jam njeri i lig.
Po mua keshtu me erdhi jeta dhe nuk dua t'i bej bisht..."
Keshtu me tha. Une mbeta i gurosur. Nuk me vinte asnje fjale ne goje, edhe pse kurre s'me kane munguar. Ai priti sa priti, ashtu ne heshtje, pastaj vijoi:
"E di qe eshte e rende, e di qe eshte tejet e rende.
Por... meqe... ju... he per he... nejse... une kete radhe po shkoj... ama, ta dini mire se nje dite do kthehem prape... nuk mundem me... jo nuk mundem me..." dhe u ngrit e iku, duke me lene me memec se gjer atehere.
C'i thua kesaj vella" - me pyeti Enriku. Po cfare mund te thojsha une?!...