Natë!
Pamë shkruaj ti vetë.
Ngjyra tënde është e zezë!
(Nuk kam të zezë se errësira tënde)
Natë!
Pamë shkruaj pra vetë
në letrën time
(Letra ime është e bardhë.
Si ndërgjegjja e njerëzve
me katrorë të zeza përreth.)
Ulu, pra pranë tavolinës,
të të marrë dreqi, të të marrë!
Skico në të zeza
Fytyra,
fytyra,
të njerëzve të vrarë në vend!
Kurse unë do të thërras:
O natë hyjnore!
Shkruaj në letrën time
për njerëzit çnjerëzore!…
(Letra ime është e bardhë,
ngjyra tënde është e zezë.)
Ulu, pra, shpejt
pranë tavolinës
dhe shkruaj
për fëmijët qena bij qenash!
Shkruaj!
Kurse unë
me zërin tim,
do të thërras,
aq do të thërras,
sa qielli të copëtohet:
“Nuk mund të shkruaj më,
Pena mu thye në 1958”.