Natë!

Pamë shkruaj ti vetë.

Ngjyra tënde është e zezë!

(Nuk kam të zezë se errësira tënde)

Natë!

Pamë shkruaj pra vetë

në letrën time

(Letra ime është e bardhë.

Si ndërgjegjja e njerëzve

me katrorë të zeza përreth.)

Ulu, pra pranë tavolinës,

të të marrë dreqi, të të marrë!

Skico në të zeza

Fytyra,

fytyra,

të njerëzve të vrarë në vend!

Kurse unë do të thërras:

O natë hyjnore!

Shkruaj në letrën time

për njerëzit çnjerëzore!…

(Letra ime është e bardhë,

ngjyra tënde është e zezë.)

Ulu, pra, shpejt

pranë tavolinës

dhe shkruaj

për fëmijët qena bij qenash!

Shkruaj!

Kurse unë

me zërin tim,

do të thërras,

aq do të thërras,

sa qielli të copëtohet:

“Nuk mund të shkruaj më,

Pena mu thye në 1958”.