Tërë jetën e varfër mbeta
Shumë gjëra që aq shumë i desha
S’i arrita dot.
E lodhur rrugës së shpresës
Ndalova pak të pushoj.
Paqe bëra me fatin.
E varfër mbeta.
Kërkova të shijoj kënaqësinë e të arriturave.
Kështu
I telefonova Almirës
Ish shoqes sime për kokë.
Kaq vite pa u parë
Një oaz malli n’a mbyti
Herë me shkrepje gazi,
Ndokund me një pikë lot.
U pyetëm,
U përgjigjëm,
Në vite ç’kishim bërë.
Mësova se jetonte mjaft mirë.
Kishte bërë dhe karrierë.
Ti? Kureshtoi dhe më hodhi bebëzat zare.
Oh! i them.
E varfër mbeta.
Me shpresën paksa jam ndarë.
Dhe qesha kaq hareshëm,
Si t’i tregoja gënjeshtrën-shaka,
Më të pabesueshme në botë.
Ajo tërhoqi zaret dhe i mbyti në gotë.
Almira
S’kishte varfërinë time.
Almira
Me shpresën përgjithnjë ishte ndarë...

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---