Letërsia Shqiptare - Prostitutë pa dashje V

Ardianin e zgjoi tringëllima e ziles. Ishte e diel e do të donte të flinte akoma, meqenëse nuk punonte atë ditë, por instiktivisht, e kishte kurdisur atë në mbrëmje. Rrallë herë kishte qëlluar t’a merrnin në punë të dielave, kur kishte dalë në sheshin e Omonias. Një ditë për pak e kishte kapur policia. Nuk doli më. Vështroi ngeshëm dhomën e vogël të garsonierit, ku banonte, në katin e shtatë te një pallati, ku gjatë gjithë ditës nuk pushonin zhurmat e makinave. Lagështia që kapte gjysmën e tavanit dhe gjysmën e murit përballë krevatit ku flinte, kishte krijuar figurën e një gjigandi të mykët e të sterrosur. Meqenëse mbi banesën e tij ndodhej tarraca dhe apartamenti kishte njëqind vrima të pazëna, lagështia depërtonte lirshëm, duke krijuar atë ”objekt arti”, që si dordolec, me një sy në mes si ciklopi, shihte kanatet e dritares, që i rrinin të hapura midis këmbëve. Vetëm mbi to nuk kishte mundur të shtrinte pushtetin e tij, ”gjiganti i Rodit”, siç e kishte emërtuar Ardiani. V!
etëm një lyerje ose një dorë gruaje, gjatë pastrimit me klor, mund ta zhdukte atë përbindësh. Me hallin që e kishte zënë me të nipin, nuk ia kishte ngenë lyerjes. Sa për grua as që mund të bëhej fjalë, jo më për ta paguar, por. . as. . si grua, aty nuk kishte shkelur askush.
Zbriti për të blerë cigare. Sapo hapi derën e ashensorit u përball më një fqinje të moshuar, që me ardhjen e tij në këtë pallat, i kishte falur një dollap të vjetër, të papërdorshëm më për të. I kishte hyrë në punë.
Si je djali im, e pyeti me një zë midis ngrohtësisë dhe llogarisë kërkuese për “humbjen” e tij, meqenëse ajo, si ish emigrante me të shoqin në Gjermani, e dini mirë çdo të thoshte emigracion, andaj u afronin ndihmë çdo njeriu të tillë, sigurisht kur ai kishte sjellje të mira!
Zonja, e veshur shik dhe me sjellje aristokrateje të sforcuara, ishte si shumica e grekeve, që të llastonin me dhjetra fjalëza përkëdhelëse, ku më i përdorshëm nga të tërë ishte përemri “im”! Iu kujtua rrëfimi i një shoku të punës, Thomait, i cili, i sapo ardhur në Greqi, me një fjalor tepër të varfër, kishte punuar në lyerjen e një shtëpie. Pazari ishte bërë, sigurisht me pagesën që merrnin shqiptarët. Gjatë gjithë kohës e zonja e shtëpisë, tej mase e sjellshme, kishte komunikuar tepër ngrohtë dhe vazhdimisht përsëriste ”The’ mu”, varianti i shkurtuar në greqisht i “Theo mu”, që do të thoshte “Zoti im”! I ziu Thoma tek shihte atë grua shpirt njeriu, kujtonte se i drejtohej atij “Thomai im”! Kështu i kishte ndodhur t’i drejtoheshin edhe në një tjetër ambient me grekë. Gati i mallëngjyer, kishte folur me vete: kaq shumë më duan mua këta! Në fund të punës, zonja i kishte kërkuar t’i kryente dy meremetime të “vogla”në banjo, që i kishin ngrënë katër orë të mira. Puna shtesë ish!
te llogaritur në pagesën fillestare. Më vonë, kur kishte mësuar kuptimin e vërtetë të atyre fjalëve, ishte ndier aq keq, siç mund të ndjehen njerëzit, kur mësojnë se në përqeshjen nga të tjerët kishin ndikuar edhe ata vetë, madje me zell! Që atë ditë, në shpirtin e tij ishte ngjallur pasioni ndëshkues i “Monte Kristos”. Ëndërra që ushqente ishte zhvillimi i vrullshëm i ekonomisë shqiptare edhe kthimi i gjithë emigrantëve në atdhe. Këtu, kusht ishte që asnjë këmbë shqiptari të mos mbetej në Greqi. Lulëzimi i befasishëm i Shqipërisë, duke e tejkaluar ndjeshëm atë grek, do t’i kthente gjërat nga e kundërta. Grekët do emigronin në vendin që e kishin sharë e përbuzur aq shumë padrejtësisht dhe ai të realizonte dëshirën e tij të madhe: të bëhej brigadier i tyre!
Zoti na ndihmoftë të gjithëve, i tha zonja që bisedonte me Ardianin në prag të ashensorit dhe vështroi tavanin, nga ku Ai, e shihte dhe e dëgjonte edhe përtej shtatë kateve.
Sikur kjo grua e mirë ta ndihmonte me para hua, në qofte se mësonte për të nipin! Ai do punonte si qeni, derisa t’ia shlyente. Nuk do t’a lyente dhe as do t’a lante “gjigandin e Rodit”. Le që, ai i duhej edhe për shoqëri!
Në portën e pallatit hyri një grua dhe biseduesja e Ardianit i kërkoi këtij të falur. Tjetra erdhi e qëndroi midis të dyve, duke u interesuar të mësojë për identitetin e djalit, që siç duket e mori për ndonjë të afërm ose mik të familjes së të njohurës.
Një i njohuri i im, i tha ajo me tonin e atyre, që përpiqen të justifikojnë lidhjen dashurore me miqësinë familjare!
Nuk kishte për ta ndihmuar! Shuma që ishte detyruar të mblidhte për operimin e të nipit, i dukej si një bunker i pashkatërrueshëm. Por, ai kishte dhënë besën se do ta shpëtonte! Fjalë greke kishin udhëtuar kudo në botë që nga ndriçimi i antikitetit të tij. Në Shqipërinë e tij, sidomos në jug të vendit, ato mund t’i gjeje me bollëk. Në të kundërtën, në vendin fqinjë, kishte arrirë ajo dyrrokëshja shqiptare, ”besa”, të cilin ai nuk do t’a shkelte kurrë! Kurrë! ”Kur, bir”?! Këto dy ndajfolje kohore i vërtiteshin si satelitë në kafkën e trazuar. Ç’ngjashmëri të hatashme kishte njëra me tjetrën. E buta ndajfolje ”kur”, gëlltiste në gojën e zbrazur të “u-së”, pritje e derte. Tjetra, e serta, si dyer kështjellash, që përforcojnë mbylljen e tyre me lloze të rëndë, i kishte shtuar të parës atë “r-në” izoluese.
Madje, çuditërisht, edhe në greqisht, populli tjetër i vjetër, kishte zgjedhur, pothuaj të njëjtën mënyrë për ndërtimin e tyre. ”Pote”, pyesnin ata duke e mëshuar theksin tek “o-ja” rrumbullake, rrugë lëshuese.
“Pote”, përgjigjej tjetra duke bërtitur te “e-ja”e sertë. Dhe besa e pabesia, bënin ecejake të mundimshme e të vuajtshme shekujve!
Mirëmëngjes Ardi, dëgjoi t’a përshëndesnin.
Ç’kemi Gimo, Kosta, si dreqin të të thërras? ia ktheu ai një patrioti, banues në të njëjtën zonë.
Gimi, Gimi, ulëriu tjetri që përtej trotuarit. ”Kostën”e kam për grekërit. Kështu i do mushka drutë!
Ndezi cigaren e parë të paketës së sapo blerë. Lëshoi një lak tymi mbi kokë. ”Varmë, mbytmë, të shpëtoj nga kjo botë”, i tha megjithëse e dinte se edhe në varr nuk do t’a linin të qetë! Si Kostandini i legjendës!

Elona dhe Andi blenë bukë pothuaj në të njëjtën kohë. Ai, siç dukej vinte nga shtëpia, sepse flokët i kishte të porsa krehura. e me vizë anash. Asaj nuk i pëlqenin djemtë që i ndanin flokët me vizë në mes. I dukeshin më pak burra e seriozë. I duheshin edhe katër vjet për të menduar për djemtë seriozë me flokë të krehura anash. Për pak ditë Andi do lagohej dhe pas katër vjetësh ata do t’a harronin se ... kishin kaluar katër vjet.
Për një çast heshtën, siç heshtin të dashuruarit, që nuk ia kanë pohuar me fjalë atë njëri-tjetrit dhe kujdesen për ta ç’kyçur me shprehje sa më të zgjedhura, për t’i paraprirë gjoja keqkuptimeve, të cilat mund të çojnë në kundërshtime të pakëndshme, që do t’i kthenin në përpjekjet fillestare.
Elona, i foli Andi duke i qëndruar përballë.
Po, iu drodh zemra asaj.
E di që më pëlqen?
Këto nuk iu dukën fjalë shumë të zgjedhura, megjithë atë, tingëllonin bukur.
Po, i tha ajo, me zë tepër të ulët. -Si njeri!- s’diti ç’të thoshte.
Si qytetare, ironizoi ai si kodosh.
Ajo u gajas dhe këputi një kore buke. Përtypja e saj, sikur i jepte më shumë lirshmëri.
Papritur ai i mbylli sytë.
Pse i mbyll?-u çudit ajo.
Që të ruaj pamjen tënde në bebëzat e syve të mi.
Ajo qeshi përsëri me zë. Veçse t’i hapte, pa do të dëshironte që ai ta prekte. Ishte aq i pafrikshëm.
Hapi!- e urdhëroi guximshëm.
Pse, që të më ikësh?
Nuk iki!
Do ta ruaj për në Greqi!-dhe filloi të çapitej në muzgun e saporënë, si i verbër. Elona, as nuk kujtohej, që dritat po vononin të ndizeshin.
Ku shkon?-dhe e ndoqi pas.
Ai ia gjeti dorën dhe në kundërshtim me rolin e të verbërit, që mbahet pas udhërrëfyesit, e udhëhoqi atë përmes një togu llaçi e tullash, të një pallati që ndërtohej aty pranë. U futën nën strehën e tij, ku gjithandej ndihej era e gëlqeres.
Me gishtin e madh filloi të kërkoi shqisat në fytyrën e vajzës.
Ç’bën? -u përkëdhel ajo e fërgëlluar nga ajo prekje e ëmbël.
Punën e qorrit, -i tha ai.
Asaj iu shkundën supet nga të qeshurit dhe gishti i të verbërit, si të mos e përballonte dot atë “tronditje”, rrëshqiti poshtë nën mjekër, e më poshtë akoma, në vizën ndarëse të atyre dy ”kodrave” të bukura, që para pak vitesh kishin mbirë nga trazimet vullkanike të moshës.
Ia kapi gishtin, por nuk ia hoqi. Mbase nuk deshi, ose do të donte t’i tregonte veprimin e “dënueshëm”, kur ai të hapte sytë.
Më fal, i tha kot. -Është errësirë.
Ajo deshi t’ia shikonte sytë, por terri nuk e lejonte mirë.
Andi e liroi ngadalë gishtin nga dora e saj dhe ia shtroi flokët pas veshëve. Ajo nuk ia kapi duart. Ai s’ishte më “qorr”! Ia gjeti gojën pa vështirësi dhe e puthi gjatë, aq gjatë, sikur mund të pendohej më pas e t’i kërkonte të falur. U shkëputën kur ndjenin nevojë të frymëmerrnin.
Natën, i tha ajo duke u përpjekur të gjente rrugën më pak të ndotur.
Do blejmë përsëri bukë nesër, tha tjetri
E ëma u çudit kur pa atë bukë, sikur t’a kishin kafshuar qentë.