Letërsia Shqiptare - Prostitutë pa dashje X

Ardianit, aq sa i dukej e pabesueshme, që mund të mbante një vajzë rrugësh në shtëpinë e tij, aq i sigurtë ishte se Andi do t’ia sillte. Kështu kishte qenë edhe fëmijë, me atë pamje të jashtme të qetë e të druajtur dhe kokëfortë, për të arritur atë që donte. Për shkak të asaj vendosmërie, e kishte pësuar fëmijë, me thyerjen e këmbës.
Pranë murit që rrethonte një shesh të vogël futbolli, nderte krahët një plep i madh. Loja që u kishte shkuar në mendje çunave dhjetë vjeçarë, ishte, të hipnin mbi mur e që andej të kapnin degët e plepit pranë tij. Ardiani, Gëzimi dhe Titi, pasi e kishin matur me sy largësinë, ishin tërhequr. Ai, Andi, e kishte paguar heroizmin ose kokëmushkësinë e tij me thyerjen e këmbës, në nyjen e poshtëme. Megjithatë, plepi ia kishte këputur disa gjethe, të cilat nuk i lëshonte nga dora, megjithë ulërimat e vazhdueshme. Askush nuk e kuptoi, nëse shtrëngimi i tyre bëhej me ndërgjegjen e një fitues, apo i shërbente të vrarit si mjet, që mund t’i lehtësonte sadopak dhimbjet. Kur Andin e kishin hipur në karrocën e xha Hasanit, të lidhur pas trungut të pemës, gjethet kishin rënë përtokë, të shkërmoqura. Ardiani kishte kapur kalin nga kapistalli dhe i ndihmuar nga shokët e tjerë e kishin çuar Andin në spital.
Jehona e gjithë kësaj ndodhie kishte qenë fort e çuditëshme. Të nesërmen, në shkollë, zilja kishte rënë dhjetë minuta para se të fillonte pushimi i madh. Atë, Ardiani e kishin ftuar të ngjiste shkallët e një si gjysmë ballkoni, para shkuolës, që rëndom shërbente edhe si tribunë. Në sy të të tërëve i kishin numëruar të tëra aftësitë e një pionieri shembullor. Ai ishte skuqur i tëri dhe si i ëuditur tek shihte tërë ata kalamaj, që ia kishin ngulur sytë si të “goditur. ”Ata të klasave më të ulëta, dukej nuk kuptonin asgjë. Pas tërë atyre lëvdatave, i ishte dukur se do t’a përcillnin për në varrezë! Pasi kishte mërmëritur disa fjalë falenderuese, ku kishte ndatërruar radhët e vendosjes së kryefjalëa, kallëzuesit e ku t’a dinte çfarë tjetër, i lehtësuar, kishte zbritur dhe kishte humbur midis nxënësve të klasës së tij.
E kundërta kishte ndodhur me xha Hasanin. I tërbuar, që nuk e kishte gjetur karrocën aty ku e kishte lënë dhe aq më tepër kur ia kishin sjellë kalin të rraskapitur, i cili lëshonte shkumë nga goja, i ishte turrur, t’ia shkulte veshët. E kishte shpëtuar një vrimë e gardhit, pas shtëpisë, përmasat e së cilës, ishin më të vogla se sa ajo e trupit të karrocierit Hasan.
Ra zilja. Ai shtypi mekanizmin e hapjes së saj. Derisa, dikushi, të ngjitej ne ashensor, shkoi të lagte flokët e të krihej. Ashensori duhej të kishte qenë i lirë, pasi vizitori arriti shumë shpejt. Me flokët të pakrehura mirë, një pjesë të pabindura për të qëndruar të shtrira pas kokës, e me rrobat e çrregullta, ngjante me dikë, që pak lidhje kishte me botën e jashtme.
Në derë u shfaq Andi, me vajzën, që mbante në dorë një valixhe. Hyri me lehtësinë e njerëzve që kryejnë një veprim të shumëpërsëritur.
Kjo është, -i tha ai me zë të ulët, megjithëse, largësia e tij nga ajo dhe Ardianit ishte pothuaj e njëjtë.
Vajza u ul në cep të divanit.
Andi, -i tha ai, -e lëmë këtë punë!
Do t’a lëmë ashtu siç thashë unë, -e qetësoi tjetri. - Do flasim në telefon, për ç’do problem që të kesh. Për dy ditë mund t’a nxjerrësh në punë. Boll ka pushuar.
Vajza shtrëngonte valixhen, si të vetmen diçka që të njohur në atë mjedis.
Hap sytë!, -iu drejtua Andi. -Në qoftë sillesh si të thonë, nuk do të kesh probleme. Është në të mirën tënde!
Shërim të shpejtë tët nipi, -i tha Ardianit dhe pa tej dritares, ku muzgu po binte dhe atij i afrohej orari i “punës”!
Iku, ashtu i befasishëm, siç kishte ardhur, tek e la me këtë vajzë, që akoma shtrëngonte valixhen, madje, tanimë, që mbeti vetëm me të, akoma më shumë.
Si të quajnë?, - e pyeti.
Elona!
Unë jam Ardiani!
Iu duk si prezantim zyrtar, sikur sapo t’i kishte ardhur një punonjëse e re në punë.
Ëh..., -murmuritio ajo.
Që sot filloi të bëjë të turpshmen, mendoi. Kishte të drejtë Andi kur e kishte porositur të mos binte në kurthin e saj, si prej naiveje. Nuk duhej t’a mbante atë rrugaçe aty. Me përjashtim të dy lidhjeve rastësore, sigurisht me jo të përdala, asnjë këmbë gruaje nuk kishte shkelur aty. T’ia kthente Andit, nuk donte ta zhgënjente me mosmirënjohjen që po i tregonte. Në fund të fundit, si me të, Andin, apo me dikë tjetër, ajo, të njëjtën gjë do të kryente. Le t’a bënte! Rëndësi kishte që ai të mos mbleksej drejtëpërdrejt në pisllëqe të tilla, ...megjithëse i duheshin kaq shumë paratë.
Shau ndyrë kapitalizmin dhe pati njëfarë nostalgjie për socializmin, ku shërbimi mjekësor ishte falas. Pastaj kujtoi sëmundjen e të atit, para vdekjes, në kohën e shpërndarjes së ushqimeve me tollona. E ëma nuk dinte kujt t’ia ndante atë kilogram mishi që merrnin në muaj, vetëm të sëmurit, apo edhe fëmijëve! E shau edhe socializmin. I shau të gjitha. Qeverinë shqiptare dhe atë greke! Një lëmsh i qelbur ishte e tërë bota. Dhe kjo pisanjose rrugësh, që qëndronte pranë tij më bënte të pafajshmen, vetëm e vetëm që të largohej e t’i mbushte për vete xhepat. Pa le, m’a shtrëngonte atë valixhe, sikur të kishte thesare. Pa dyshim, për të, ato mbathje dhe sytjena, me rripa aq të holla, që një zot e dinte se ç’i mbulonin, thesare ishin!
I hodhi mbi divan një palë çarçafë e një kuvertë dhe i tha të shtrihej. Vetë, pasi tërhoqi perden e aneksit, u shtri në kanapenë pranë tij. Duhej të mendonte vetëm të nipin, që të kishte kurajo të shtypte vetëqortimin!

Të nesërmen në mëngjes, para se të ikte në punë, Ardiani u kujtua, që nuk i kishte dhënë për të mgrënë darkë vajzës. As ajo nuk ishte kujtuar. Vuri mbi tryezë, ç’gjë të gatshme që gjeti në shtëpi. E pa me vëmendje me mbulesat që i vinin deri tek gryka. Frymëmerrte lehtë. Aty ku duhej të ishte gjoksi, shtresat pësonin një ngritje të lehtë, sa mezi dallohej. Ishte e bukur! Dukej kaq e pafajshme dhe e pabesueshme të prostituonte. Para se të ikte e pa edhe njëherë me dëshirën, se në rrotullim e sipër mbase zbulohej. Ajo vërtet u rrotullua, por duke marrë edhe mbulesat me vete.
Rruga kryq, para pallatit uturinte. Semaforët hapën dritën e kuqe për kalimtarët. Mbajti këmbët. Motorët kishin rrëshqitur në hapësirat midis makinave, dhe me t’u hapur drita jeshile për automjete, kafshuan egër asfaltin, si të shanin fajtorin e paditur për ndalimin e tyre. Pothuaj, të njëjtën zemërim u duk se shprehën kalimtarët kur u drita e tyre jeshile. Sikur të luanin”reikbi”, u sulën drejt njëri-tjetrit, duke përplasur supet.
Vetëm një vajzë me minifund, që përtypte çimçakiz, nuk lëvizi. Shihte majtas e djathtas, si të priste dikë. Mbase ishte prostitutë! Kështu do të dilte edhe sot në mbrëmje, ajo..., si e tha emrin..., Elona! Me, ose pa çimçakiz. Vetëm, se ajo do të punonte natën, që të ishte plotësisht i kontrolluar nga ai, ”protektori”! O, zot, ku ishte katandisur!

Me t’u çuar, Elona piu vetëm qumështin. U kujtua se kishte ngrënë pako gjë, që drekën e një dite më parë. Të paktën, atje, kishte shoqërinë e Mirës e të Valieries. Këtu, veç katër mure të nxira vende-vende dhe një televizor, ku pak gjë kuptonte, s’kishte me se të merrej.
Palosi çarçafët dhe kërkoi vendin e duhur për t’i vendosur. Kishte pesë ditë që kishte ardhur dhe vuante nga ndjesia e largimit të gjatë nga atdheu. Një mall, pikëllim, zhgënjim dhe dënim ndaj vetes e kishte kapluar të tërën. E trysnuar çdo çast prej tyre ndjehej si një sonambul, që do të donte t’a zgjonin në atë botën tjetër, në Tiranë. Kurrë nuk i ishte aq bukur se sa tani! Të afërmit, të njohurit, fqinjët e miqtë, papritur iu shndërruan në njerëzit më me vlerë në botë! Atë mbrëmje ky përbindësh do t’a nxirrte në rrugë. Por, ajo, më mirë vdiste se sa të shndërrohej në prostitutë! Mënyra për të vdekur kishte plot. Hedhje nga ballkoni, kapja e telave të korentit, po të donte t’a fillonte në shtëpi. Por, mund t’ia zgjaste orët e jetës vetes, në qoftë se vetekzekutohej në rrugë, duke u hedhur në rrotat e makinës. Trupin do t’ia përcillnin në morg, dhe lajmet televizive do të mbushnin eterin mbi kufomën e një prostitute . Valët do t’a transmetonin lajmin në Tiranë, mbi ekranin!
e të cilit, që prej pesë ditësh, (pesëqind vjetësh), ishin mbërthyer sytë e së ëmës dhe të të atit. Mamaja do vinte kujën, i ati do varte kokën, nën lotët e mëdhenj sa gishti, i mbërthyer nga dydhimbja, e vdekjes dhe mënyra e të vdekurit. I vëllai, shpirti i motrës, xhani i vogël, do të ishte dobësuar më shumë nga mungesa e saj dhe mendërisht e prindërve të shushatur.
Ngërçet nga të qarët, gati ia zunë frymën dhe një lemzë e fortë gati ia shkuli organet nga vendi. Sytë sa s’po i dilnin! Iu duk se po vdiste! E lanë fuqitë... Më mirë të vdiste.
Kur frymëmarrja iu lehtësua disi dhe lemza iu rrallua, duke ia ngritur krahërorin së bashku me gjoksin e freskët, u shtri. Edhe për disa minuta ajo i vazhdoi, duke ia derdhur frymën e ngrohtë si me gulçe mbi jastëk, si të donte t’i rrëfente dertet e paritura. Vetëm objektet pa frymë ishin bërë këtu të kuptueshme për të.
Për afro dy orë, qëndroi ashtu e ngrirë. U ngrit. Si njerëzit, që pas kalimit të krizave shpirtërore të forta, fillon e u qetësohet trupi në shpirtin e drobitur, ashtu edhe ajo filloi të kthjellohej. Dobësia që e kishte pllakosur, e nxitën të dilte me sa më pak humbje nga kjo gjendje. Shpresa iu kthye në dëshirë dhe dëshira në vendim...Do hakmerrej! Do të përpiqej ta vriste, ose së paku ta plagoste sadistin, që e kishte mbyllur aty. Më pas, le të vdiste edhe vetë! Edhe në qoftë se nuk arrinte ta vriste, por t’a plagoste sadopak, diçka do të arrinte! Do të ishte si një falje mëkati, që i bënte vetes, asaj, Elonës së mirë, para se të dashuronte atë...Andin!
Hëngri një fetë buke me gjalp. Diku gjeti çokokrem. Lyejti edhe një fetë me të. I duhej fuqi! Stomaku iu rëndua, por trupin e ndjeu më mirë! Gjeti diku speca dhe si të ishte zonjë shtëpie, i mbushi dhe i vuri në furrë. Vështrimi iu mpreh dhe faqet i morën ngjyrë rozë. Lëvizte e sigurtë në shtëpi. Nuk ishte më një adoleshente. Në ato pak ditë i kishte shtuar vetes disa vjetë. Do ta shihte ai kasap, kur të kthehej, se si dinte të mbrohej ajo!
Ai ..., Andi, i kishte thënë, se ky..., Ardiani, e kishte dënuar dikur një vajzë, për kundërshtimin që i kishte bërë, me një grusht aq të fortë, sa që dhëmbët e saj, kishin kërcitur në dysheme si fasule. Pagesën e vendosjes së dhëmbëve të rinj, ia kishte futur në shtimin e orëve të punës.
Një tjetre ia kishte lidhur flokët e gjatë pas dorezës së derës për njëzetekatër orë rresht dhe sa herë që e hapte dhe e mbyllte atë, e përplaste vajzën gjatë murit, duke i shkulur kaq shtëllunga flokësh, sa mund të mbushje një jastëk të tërë!
Sapo hyri në shtëpi, Ardianin e ngacmoi era e mirë e specave.
Di të gatuash? - pyeti Elonën me hare.
Po! Më ka mësuar mami që të vogël! - i tha ajo me një seriozitet të butë.
Ai hëngri, duke e këshilluar veten, të mos ia bënte qejfin vajzës. Përveçse ishte e bukur, ditka të gatuaka edhe mirë! Nuk duhej të krijonte marrëdhënie mirësjelljeje të tepruara. Ashtu, si një hetues, që i shmanget lidhjeve erotike me klienten e tij, ashtu edhe ai, duhej të mbante seriozitetin ose ngrystësinë e duhur.
Bëhu gati të dalësh në punë, sot në mbrëmje, -i tha papritur gati me të bërtitur.
Ajo shtangu nga ndryshimi i beftë i tij dhe tek ngatërrohej me fjalët që nxirrte, i tha:
Nuk mundem!
Çfarë? - bërtiti ai si një aktor amator i keq, që më shumë e ka mendjen të kujtojë fjalët e tekstit, se sa t’i interpretojë ato.
Eeee..., - murmëriti ajo, duke iu dorëzuar frikës së çastit. -Nuk jam mirë!
Çfarë ke?- vazhdoi ai i sertë.
Jam me ...”ato”. . , të përmujorshmet! - dhe mbuloi fundin e barkut nga shikimi i tij.
Sa ditë ke që vuan nga to? - pyeti tanimë me zë mjeku, duke qenë i ndërgjegjshëm, se më gagarel, kurrë nuk ishte bërë në jetën e tij.
Dy ditë!
Edhe sa ditë të duhen për të të pushuar?
Edhe...dymbëdhjetë, -ia futi kot ajo.
Tjetri zbardhi sytë. Nuk kishte dëgjuar ndonjëherë, që tek femrat këto shfaqje fiziologjike të zgjatnin kaq shumë. Mbase tek prostitutat, nga kontaktet e shumta, mund të ndodhte një gjë e tillë! Të pyeste Andin më mirë, por kishte frikë mos ai e merrte për krejt gomar.
Domethënë edhe për dymbëdhjetë ditë të tjera nuk do të dalësh në punë?-e pyeti dyshues.
Po, - iu përgjigj ajo, me të vetmen armë që i kishte mbetur, vendosmërinë. - Po të duash, -shpejtoi të flasë para se ai të ulërinte ndoshta befasisht, -të të ndihmoj në pastrimin e shtëpisë!
Apartamenti im është i vogël dhe lahet me një pështymë, -i tha ai.
Atëherë, po më gjete punë për të pastruar në shtëpitë e grekërve, nuk do të përtoja!
Ardiani u mendua për pak çaste. Papritur, qortoi veten, se sa budallallëk ishte edhe mendimi i një gjëje të tillë. I foli prerë e kërcënueshëm:
Jo! Rri në shtëpi. T’a dish mirë, veç sapo të aftësohesh për punë, do të punush me dy turne!
E dinte që edhe vetë nuk i besonte ato që i thoshte! Praditeve ishte i zënë në punën e tij, megjithatë, më mirë t’i thoshte diçka të frikshme, se sa t’ia hapte syrin.
Elonës iu ngroh trupi. Për herë të parë pas pesë ditësh (pesëdhjetë vjetësh), u ndie me këmbë në tokë. Diçka kishte fituar!
Mëngjesin tjetër u kot në krevat. Përshkoi trupin me gishta. Kockat e legenit i kishin dalë shumë, megjithëse një ditë më parë ishte përpjekur të hante diçka më shumë. Midis tyre ndjeu barkun e futur, si një gropë thithëse. Kishte thithur shumë pikëllim e dhimbje ato ditë. Kureshtja e shtyu të shihte ndryshimin në fytyrë. Nuk mbante mend në ishte parë në të, që kur kishte ardhur në Greqi. E vetmja pasqyrë në atë apartament, ishte ajo mbi lavamanin e banjos. ”Si shtëpi xhuxhash”, mendoi. Ç’do gjë e vogël. Në një mbajtëse në anë të lavamanit, Ardiani kishte vendosur veglat e rrojes dhe disa gjëra tualeti si krem sapuni, furçen dhe pastën e dhëmbëve, dhe...një celular! Ah.., kishte harruar celularin. Telefon! Shqipëria..., shtëpia..., policia..! Sinjalet domino, që e çonin në të vetmin qëllim, rrugën e shpëtimit, e drodhën të tërën! Emocionet, që e pushtuan mbi ndryshimin e shpejtë të gjendjes ku ndodhej, ia ç’rregulluan frymëmarrjen. Ndjeu, që faqet dhe barku t’i futeshin më !
tepër, si nga një pompë thithëse, diku, brenda tyre. Por fytyra i kishte marrë tjetër ngjyrë, atë që e sjell vetëm shpresa. Ishte paradite dhe në shtëpinë e saj në Tiranë, ende nuk e kishin vënë telefonin. Ajo mbante mend numurat e disa shoqeve dhe të një fqinji, nga ku telefononinnë rast nevoje. Në mos njëri, dikush do përgjigjej në të!
Celulari tringëlliu! Ardiani! Me siguri do t’a kërcënonte në qoftë se e përdorte atë. Nuk do t’a ngrinte. Po sikur ai, nga mos përgjigjja e saj, të ngasej e të vinte në shtëpi?! Më mirë t’i fliste e t’a qetësonte.
Ne! -u përgjigj në greqisht, siç kishte dëgjuar të përgjigjeshin këtu.
Ne, ne jemi të keqen nëna. Nga spitali të flas, -dëgjo të flasë një grua.
Ç’të ka zëri, je i sëmurë?
.....
Ardian!
Nuk jam Ardiani , -u përgjigj ajo mes frikës dhe turpërimit.
Oh..., -u duk se u ngazëllye e moshuara në receptorin tjetër dhe zëri iu ëmbëlsua si një prag gjumi nanuritës.
Si je moj bijë? Kaq herë i kam thënë tim biri: gjej more derëzi një nuse! Unë jam sot e nuk jam nesër. Por, fjalëve të mia, nuk ia vë veshin ai, ndërsa kur ia kujtojnë të tjerët, skuqet si nuse fshati! Kështu ka qenë që i vogël, manar!
Nuk jam ajo që mendoni..., jam pastruese. Më kërkoi t’i pastroja shtëpinë.
Këto fjalë duket e bindën gruan, se ajo vetëm pastruese nuk mund të ishte.
Elona ndje neveri, vetëm kur mendoi se tjetra e kishte konsideruar si nusen, ose të dashurën e të birit. Ajo plakë e mendoka engjëll të birin dhe po i uroka asaj, mirëseardhjen në familje!
Thuaj Ardianit të më telefonojë kur të kthehet. Mirupafshim, nuse e nënës! Shihni të rrini disa kohë pa fëmijë, derisa të mbyllni hallet që keni. Grumbulloni ca para, e pastaj me të parë e më të bërë, - tjetra teshtiu atje larg, në oborrin e spitalit dhe para se zëri t’i ndërpritej, diçka murmuriti pafuqishëm, a tha se një tehtimë e re gatitej t’ia ndërpriste ato që thoshte. - Do të të ketë si nënë të dytë i vogli...!
Nuk e kuptoi ç’i tha në fund.
Pas bisedës me të moshuarën, ajo u përpoq të telefonojë në Shqipëri. ”Sa e kishte perfiksin ajo...? ”Mendoi se iu kujtua, por kur filloi të formulojë numurat, celulari nuk dha sinjal. I ishin mbaruar bateritë. Hej, dreq! Të ishte kaq pranë shpëtimit dhe të mos e shfrytëzonte...! Hapi të gjitha sirtaret me shpresën se diku do të gjente karikuesin! Për dy-tri orë pritjeje do të mund të telefononte përsëri.
Asgjëkundi nuk ishte! Ulëriu dhimbshëm, inatshëm. mendoi që do ishte mirë, që ulurimën t’ia dëgjonte dikush. Garsoniera, përveç derës kryesore, lidhej me ambientin e jashtëm nëpërmjet asaj të ballkonit, që kush e di me ç’dreq e kishte kyçur ai, Ardiani! Një dritare e vogël në kuzhinë, së bashku me apartamentin ngjitur, dritaret e së cilit kishin të njëjtën dalje, krijonin një si tunel vertikal, me hapësirë një diametroshe, nga ku nxirrnin erërat e gatimive aspiratorët. Elona e hapi dhe zgjati kokën. Një përzerje erërash shumë gjellëshe ia përzieu stomakun. Tek-tuk dëgjohej zhurma e aspiratorëve, atje ku nikoqiret nuk kishin mbaruar akoma gatimin. Ulëriu! Asnjë reagim përtej dritares. Ulëriu akoma më fort! U dëgjua e njëjta zhurmë e aspiratorëve fodullë dhe indiferentë. Mbylli dritaren. Edhe po të vendoste të hidhej andej, askujt nuk do t’i shkonte mendja të zgjaste kokën për të parë në fund të atij tuneli të braktisur. I vetmi që do kërkonte do të ishte Ardiani, i cili do t!
’a fshihte kufomën, pa e dëmtuar aspak vehten. Ajo donte, që ai dhe Andit, dëmtoheshin, qoftë edhe me vdekjen e saj.