Shkrepja e aparatit,
Një lëvizje e prerë
E fiksuar mbi buzëqeshjen rrokopujë,
E ngjisur në epshin e papenduar.
 
Pas shpinës së mystë,
lërkurës së verdhë e të trishtueshme
gruas i përkiste gjithçka,
Edhe rikthimi në virgjëreshë.
 
Ndjehet kaq fillikat
Saqë nga trupi nxjerr
edhe të mirën, edhe të keqen,
të dyja  njëherësh
se është bërë grua e vërtetë,
me emër e me mbiemër.
Gjunjët e ngritur nëpër kofshë
I rrëshqasin në gjeografinë e trupit
Duke I marrë kthesat rreth cakut të hollë,
Aty ku një lot pati dalë.
 
Dhe dikush ankohet
për kupën e zotit që e piu përjetë,
I braktisur nga miqtë qeflinj
Për shkak të cipës së hollë të kënaqësisë,
ku gruaja  ndjen thumbimin tallës në shpinë
e sigurtë,
se askush nuk di asgjë
Për askënd...