riti mbaroi
rreze diamanti
rane mbi fytyren tende

syri kete bote me nuk e pa
imazhet e amshimit
mberthyen zarathustren

tridhjete e tri vite
ne nje sekonde u mbyllen

as muzat
nuk e pane
takimin tone
ne rrethin e drites se henes

vetetima
iu perkul petkut tend
e une rashe ne gjunje
para kaltersise sate

mbi valet e syrit tend det
nen ritmin e zemres
lekundesha djathtas-majtas
deri sa dielli skuqi perendimin
e ti perendesha
horizontezve te purpurta
hodhe petkun e ngrohtesise
mbi peisazh
qe te flinja
i qete prane teje

njerezit u çmenden
kur degjuan ndodhine

ne shikim tend
pashe detin e dashurise
ku te dashuruarit
terhiqnin skajeve te botes
anijet e shpetimit
te verbuar nga mashtrimi

mbi shkelqimin e mbuleses tende
bota nuk mi ngjante botes
kur ma zbulove shenjen e perjetesise
mbi trupin tend

mbi kindin e krahut tende
legjenda jone rrinte pezull
mbi rrezen e syrit tend

ja behen vjedhesit e rrezeve
ma ndaluan
qe t'a zbuloj bukurine

jo thashe

po fjalet ishin te vogala
per madheshtine

mbulova koken
me nje cope shkretetire
dhe hena shendriti
fytyren e engjullit
qe lotonte
per mekatin e ndarjes sone
ne naten e tridhjete e tete
te muzgut te syve


dhe froni i zemres u dridh
e mbi lule te bardha
rane ca pika gjaku

kjo katrahure
nuk do mbaroj kurre

hapa porten e kethines
mora shishen e zeze
e shikimi me mbeti peng
mbi horizontin e ardhjes tende

jehu i egersise
ndau shpirtin nga trupi

u lekund lisi i te çmendurve
nga dashuria e fjales

me zgjoi furtuna
e zemres
prane lumit qe mbante zi


shikoj nga lindja
shikoj ne perendim
mbremje mengjez ty te pres....

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---