Letërsia Shqiptare - Ne ishullin e Amshimit

Ne zemren tende
zgjodhe humbjen me te thjeshte
zgjodhe
tundimin e zemres se mposhtur
syte mjergullohen
nga denesja e frikeshme e vetmise

vuajtja sonte shnderrohet
ne vetflijim mbi bajoneta
e syte
shikojne dhembshem rreze takimi

prapa perdes se zeze
te nates pa hene
shikimet mbi liqe takohen

syte e zene ne dashuri
djers te ftohta nxoren
nga sarkofagu i te helmuarve

paguri i porosise
udhetoj tridhjete e tri vjet
mbi detin e terbuar
prapa gjurmeve te ketij vargu

e mbi zallin e boshatisur
unaza e keputur nga urrejtja

mendja e turbuluar
nga sy te shemtuar

britma dhe klithma
shigjeta helmi shpuan
trupin e vrimuan
fatin e lumturise-fatzise
qe bie mbi liqenin e syve akull

cili eshte simboli triumfit

nga dere e hapur e qiellit
vijne sybukurat e ketij shekulli
me trupat e tyre te kalter
te zgjojne ne ishullin e shtate

sy me sy te shikojne
sy me sy zemren ta coptojne

dhe me krahet e mendafshet
ballin ta freskojne

ne mes territ e mllefit
kam pi djersen blu
te kupes se harreses

kur hapa syte e kesaj bote
o mbeshtolla rreth territ e ferrit

ne cilen nate po hyj
me kete zjarr te pashuar
me tha udherrefyesi i dashurise
dhe iku ne fronin e amshimit...