Në këtë mbrëmje
të trëndafiltë maji
u bëra e huaj, e tepërt
nën ndryshkjen e ikjes
asgjë s’më është
aq e shtrenjtë sa ty.

Hi i trishtë bie prapë
nga dega e rrëzuar
trupin e pemës sime
e çajnë orët e pritjes
që ulin në gjunjë
vetëtimën e dritës.
                                                                                                    
Shiu i pranverës
rrebesh frymëzimi
gjithçka e përsosur
lumturi apo ëndërr
nuk vjen fundi i botës
qaj ose qesh me veten
nga përkulja njerëzore
rrëzohet nata e ndrojtur
lexoj në dorën e hapur
misterin tënd të fshehtë
pyes kush më ngjitet pas
xhindet, engjëjt apo djajt?

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---