Mu shqye jeta si opingat
Dhe une drishem
Se mos gjarpri i burgut
Fut koken te te carat – me kafshon
Kembet,
Me helmon rruget.

Mu gris jeta si kemishet
Dhe une trembem
Se ndoshta shqetesimet e mia,
Britmat
Me bien prej trupit
Dhe mbetem skelet ne mes te eres.

Sepse une desha
Te futesha neper te shqyerat e nates,
Te ecja, te ecja
Derisa te dilja ne nje katarakt agsholesh.
I magjepsur te shihja veten
Si do humbte neper dallge drite
te paburgosura.