Letërsia Shqiptare - Rruget e ferrit

S’më ndahej akuza. Nuk i harroja dot dy akt-ekspertizuesit e mij. Ato dy vargjet:

Dritaret janë britma ime që të braktiset
Dhoma e errët e vetmisë.

Aludon për Shqipërinë socialiste, denonconin me shkrim përditë, nat e ditë, me vite, gjersa unë jam ende këtu, që sipas këtij armiku, shtonin ata, është e izoluar, vetëm dhe në terr dhe ky pseudopoet kërkon dritare që të lidhet me vendet borgjezo-revizioniste. Dhe që të dy venë në bibliotekë çdo ditë e zgjedhin vendin pranë dritares, si më me dritë.
Dikush thotë që shembjet bëhen që ngrehinat e reja të mos u ngjajnë bunkerëve, përkundrazi, thonë të tjerët, duhet t’u ngjajnë bunkerëve. Shqipëria është një bunker i madh. Por s’po dinë ç’të bëjnë me Pallatin e shkrimtarëve në Tiranë. Kubist i tëri si ta kishte bërë Pikaso. Arkitekti është në burg? Po, po. Njëherë u mor vendimi të mos quhej sikur e kishte bërë një arkitekt armik, por një tjetër i besuar. Po, po vërtet kështu, buzëqeshte trishtueshëm Shefqet Kau, një i burgosur trupmadh dhe po aq i dëlirë. Nga që ishte marrë me sport dikur. Kjo u duk e pamundur, po thoshte, aq sa dhe çbërja e atij pallatit apo maskimi a shembja e tij? Mbas Pleh...niumit IV, siç i thua ti: pleh...hum-hum, Shqipëria mbyllej e bëhej kriminalisht më enigmatike për botën, kurse brenda nuk lejohej mbyllja, kubizmi për vetveten, si të thuash mbrojtja e saj, por xhveshja, përdhosja e intimes deri në vrasje të saj, rrëfimi në parti, në polici, një sinqeritet i pamëshirë budallai...kurse pastaj, ah, sa i tmerrshëm është burgu. I fshehur pas maleve, enigmatik e ti brënda tij nuk ke ku fshihesh. Je i tejdukshëm përballë tjetrit, veç me njollat e zeza të radioskopisë së vuajtjes nëpër kocka dhe hijen e një libri në gji.