Letërsia Shqiptare - Nga libri “Në xhep kam një botë”

CIKLI I PESTË:

Vjersha që s’i bëja dot më shkurt

Sërish kësaj nate mund të shkruaj vjersha

Kësaj nate mund të shkruaj vjersha
kur midis meje dhe Nerudës nis një garë
për vjershën më të trishtueshme
që ia kall datën dashurisë

ç’po ndodh me fjalët e mia?
ç’përndizen e tringëllojnë trishtueshëm?
Tmerrisht netë roze në mua
e Neruda bën gjoja e ka harruar
atë natë kur shkruante vjersha
tmerrisht të trishtueshme
ngrihet
ma ndez një flakaresh
poetët u egërsuakan (!)
o tani… tani do të shkruajë patjetër
e kujtoi vjershën
atë të asaj nate
mbase edhe vetë atë natë

Jemi në garë trishtimi
unë dhe Neruda
ai është nëna e trishtimit
unë babai
(gjinitë s’përputhen
s’ka rëndësi)
kësaj nate mund të ndodhë gjithçka
edhe tmerrisht e trishtueshmja…

Ka të ngjarë ta shikojë
me përbuzje vargun tim
e i butë mund t’i duket
çdo fjalë aty jam Unë
çdo pikë është trishtimi

“Kësaj natë mund të shkruaj vjersha
tmerrisht të trishtueshme…”
mbase ta kaloj dhe ty Nerudë
se edhe unë “kaq herë e pata puthur
nën qiellin e hapur”
kaq herë më pati shtrënguar në krahët-zjarr…
(po çmendem, Nerudë)

Të njejtën vjershë e shkruajmë të dy
nuk di nëse ka kuptim të garojmë
humbës jemi kahmot
që ditën kur humbëm dahurinë…

netët edhe më tej do të zgjaten
kërkoj ndjesë nga miku im Poet
që ia kujtova atë natë frymëzimi të trishtueshëm
ia kujtova vjershën
a bukuroshen me sy të mëdhenj…

(E di Nerudë?
imi ka sy të vegjël
“e si të mos i desha ata sy?”)

Tani jam vetëm si Dielli
pa një tjetër Diell për ta dashur
i denji im iku me të tjera
s’bëhem dot ti, Nerudë
t’i them dhimbjes ndal
ndal dhe rreshtave për atë që e desha

Nerudë,
të pata marrë për të çmendur kur…
mbase ke pasur të drejtë:
“Sa e shkurtër është dashuria, sa i gjatë harrimi!

Kësaj nate do të shkruaj vjersha patjetër
e Nerudës mbase ia kaloj
s’më pëlqen të jem më e trishtuara në atë dashuri

Vjershën ma trazon i treturi
më duhet të shkruaj trishtueshëm
posi im mik Poet

Jemi të njëjtë
humbës që të dy
më kot garojmë
(për disa orë do të na braktisë edhe kjo natë)
e pranoj se shtegtarin
gjithmonë e desha
e ai
herë pas here më pati dashur…

Neruda është më krenar
S’dorëzohet
e thotë ndryshe vjershën
tmerrisht të trishtueshme…

BËHU I MIRË

` Bëhu i mirë i dashur
  ashtu si të rris në mendje
  ashtu si zgjohesh damarëve të mi
  dhe unë e nis një ditë me iluzione
  narkozë që s’më lëshon assesi
  e nis një ditë plot jetë
  kjo do të thotë plot ti
  një ditë që s’mbaron kurrë
  as kur vrapoj rrëzohem rrokullisem
  brenda jetës së shpifur
  brenda pëshpërimave
  dhe lutem të ndërrohet diçka në mua
  a së paku le të ndërrohet diçka rreth meje
  për shembull ndonjëra nga rrugët
  ku eci përditë me veten fshehur në xhep
  ndonjë tavolinë ku mbështes kokën dhe qaj
  dërrasa s’kupton
  të paktën s’di të pëshpërisë
  herë më teket ta ndërroj Samirën
  me një mike (shurdh)memece

  Unë përditë rinis jetën
  me forca të njëjta që kaluan në mua
  nga i vetmi shikim yti
  forca që zhduken mbrëmjeve
bashkë me ty;
unë shoh si lind e perëndon një gjë e
                                                    rrumbullakët
pa ndikuar asnjë grimë mbi mua
një puthje e çmendur e zhbën
brenda meje në çast
e unë kam mundësinë të qaj…
të qaj shumë
si rrjedhojë e energjisë së atij kontakti
                                              të çmendur
                                              të zhbërë

Bëhu i mirë i dashur
dhe s’do të kem asnjë ankesë
kur ti sundon indet e mia
bëhu i mirë shpirt e ndize këtë natë
me hirin e grumbulluar brenda meje
më ndez dhe mua
m’i ndërro ditët e lodhura prej makine
të lutem i dashur
bëhu i mirë!!!

SHTËPIA UTOPI

Buzëliqeni ndërtova shtëpinë tonë
Me kulmin vjollcë
Muret e kuqërremta
Kemi vetëm dhomën e gjumit
Shtratin e ngushtë
Ku mbrëmjeve ma tregon
Përrallën e vogëlushes së dashuruar
Në engjëllin që do të jetojë tri ditë në tokë

Unë qaj rishtas me këtë përrallë
Të futem më thellë në kraharor
Për të mos u lënë vend barrierave

Dielli na gjen të përqafuar
Gjumi s’ka guxim të na ndajë
Natën kemi ëndërruar njëri-tjetrin

Në përdhese na pret një kuzhinë
Një mesore me banjën e vogël
Dhomën e ditës e shndërruam në bibliotekë
Aty më pëlqen ta shkruaj poezinë
Teksa ti shfleton dokumente me vlerë

Ditën fare pranë liqenit bëjmë dashuri
Mjellmat mospërfillëse shëtiten
Valët tërbohen nga zilia
E pushtojnë bregun

Ka çaste kur zihemi për gjëra të kota
Ti ankohesh se poezisë i kushtoj më tepër vëmendje
Unë të akuzoj se këngën e do më shumë

Është koha të më vësh në gjumë
S’përdori nënkresë
(jam mësuar të fle në supin tënd)
Përralla fillon…

Gishtat në flokë t’i ndjej
Humbas në rrëfimin
Për vashën dhe engjëllin e dashuruar
Prapë qaj
Pyes nëse të duket histori e njohur kjo
E di që të mundon fundi i përrallës
As ty s’të pëlqejnë ndarjet e dhunshme

Kërkoj t’ia ndërrosh fundin
Ti prapë s’e bën
Më thua: ata jetuan dashurinë
Madje Ishin të lumtur
Jetuan (veç) tri ditë
Për t’u dashur gjithë jetën

Ndjej se po më zë gjumi
Në shtëpinë tonë
Dhe përralla më duket e njohur…

SHKATËRR

U bënë më shumë ditë
me vargmale malli
në gërshetin e sime bije
thura zymtësinë me të qarat bashkë
nga padija ia helmova ardhmërinë
një dashuri prej qelqi e pret andej
bukuroshen time sygështenjë

do ta jetoj jetën tënde, nënosh
më thotë teksa ia mbath çorapet
ajo s’e di se xhamaprerës nuk ka më
e vogla ime pranon të kujdeset
sijeta për një kornizë

ç’tmerr! Ajo dëshiron të jetë si unë
s’ka kuptim për dashuritë e qelqta
as për vargmale malli me vite të ndrydhur
...oh, po ajo s’të njeh as ty
s’të njoh as unë
u bënë shumë ditë
kaq herë i ndërruam kalendarët

ti shëtitësh në shtëpinë time
plasje më vjen
vetëm unë shoh si hyn e del
e atë pamje prej eleganti
Bëj ta mbyll derën
Të të lë jashtë
Përtej derës më duhet t’i derdh qelizat
E frymën ta bëj llambë sokaku

Pa turp në shtratin tim bashkëshortor
Vjen e shtrihesh mes meje dhe atij
Në kinomurin përballë shtratit
Ecën tërë natë shiriti i së djeshmes hutaqkë

Ç’më ngulfat ndërgjegjja!