Në këtë “Shoping Center” *)
pavione pa fund...
Hyjnë e dalin me dhjetra,
e, çdo gjë e gjen këtu:
Nga mini-mini sendet,
deri te supershenca.

Jam midis njerzve që s’reshtin:
Kërkoj,
diçka më mungonte...

Pak Shqipëri, ( të paktën ),
shpirti ma donte.

Vrapoja, midis pavioneve.
Kërkoja...
“ Po ku jemi ne, ku?!”
me vete belbëzoja.
...
Ja dhe pavioni i librave:
Shpresoja tek ky pavion.
I njeh qysh herët shqiptarët Evopa:
Dietarë, shkrimtarë, shenjtorë,...
madje edhe Perandorë...
edhe heronj.
Libra nga gjithë bota shoh:
Ja Ibseni, Balzaku,...me radhë...
Ka shumë:
Disa i njoh, disa jo,
“Po shqiptarët këtu,
        ku janë?!
Ku është Kadareja,
Ku je Dritero?!
Skënderbenë, Shënjtoren Terezë
Këtu s’po i shoh.
Këtë heshtje–harrim,
këtë shurdhim
s’mund ta kuptoja.
Evropa e shurdhët, siç ka qënë në mote.
Shqipëria, bijë e saj e braktisur,
ende, e harruar, e lënë jashtë porte...
Flisja shqip:
Ata që më rrethonin,
Gjuhën time nuk e kuptonin dot.
Dhe dëgjonin.
Dëgjonin e shihnin:
Mbi faqen time shkisnin edhe dy pika lot.

*qendër tregëtare  (nga cikli: “Vargje që u shkruan në Pol”
Norvegji, Kristiansand, korrik 2003