Nga dritarja e vogël e avionit sot
Shoh me sy ato që s’i kam fantazuar:
Toka poshtë nesh e mbytur në bardhësi,
Deti i ngarkuar me mjegull të frikshme e të ftohtë,
Male, a supermale të mjegullta
s’i dallon dot.
Peshë e rëndë për Tokën time!...
Tërë ato tonelata peshë i ndjeja mbi shpinë:
“Tokë e dashur “- thirra, -
Më jep dhe mua të mbaj ca tonelata,
ta ndajmë bashkë mundimin
        e madhështinë “...

Ishte vetëm një çast dalldisje,
I bukur, i dhimbshëm, i frikshëm qe,
Avioni ecte drejt Veriut
mbi re...

korrik 2003