( kafeja e përcjelljes)

 

“ A mund t’i bënte Zoti tërë krijimet i vetëm”?!...

Tani, në vargjet e fundit të librit tim

            më lindi hija e dyshimit...

Më ndje, o Zot i vërtetë, asnjëherë tjetër,

nuk më ka tunduar kaq mundimi i krijimit.

 

Se, si Zoti dhe Unë, edhe Ti, o njeri i mirë,

Kemi bërë e do të bëjmë krijime përherë:

“Krijoni dhe ju!-na ka thënë Lavdiploti, -

               jini zotër të lirë “.

Pa krijimet njerëzore bota jonë

   do të ishte një hapësirë bosh pa vlerë.

               

Dhe kështu, Bota u përmbyt me kaq krijime,

Si janë dhe sa vlejnë ato, unë nuk mund të flas kot,

E di mirë, s’arrij dot atje lart,

           e, s’është puna ime,

Veç autorësinë e këtyre krijimeve,

           ende s’po e kuptoj dot...

 

Se, i vetëm s’mundet t’i ketë bërë Zoti

           tërë ato krijime me” kurorë”,

Domozdo, do të ketë pasur edhe ai një Zonjë,

                 si zonja ime,

Dhe, natyrshëm, me atë, të dy,

            janë edhe bashkëautorë;

Të dy zotër dhe “mjeshtër të shquar “në krijime.

 

I lodhur e i djersitur nga krijimet e mundimshme                      

                  Zoti, nuk kishte kohë të pinte as ujë:

Zonja Perëndi djersët ia fshinte           

       dhe qiqër i rrinte më këmbë plot përkushtim:

Veç të tjerash, një kafe, a një çaj,...     

                                       dhe supën të ngohtë ia shpinte në punë,

                                       pa pushim, gjer në përfundim.

 

Pastaj Zonja Perëndi, njësoj si zonja ime Shpresë,

I paska thënë:“Mjafton emri i burrit tim zotni.“

I Madhërishmi paska heshtur dhe ndodhi një”harresë”,

Dhe në heshtje, tërë ato që u bënë,

             mbetën me një autorësi.

 

Falmë, o Zot, po unë do të bëj pak ndryshime:

S’mund të harroj e, do ta shpall bashkëautorësinë:

Gjithçka që kemi ne: krijesa dhe krijime

       (natyrisht, edhe në ato pak poezi, )

 Jemi bashkëautorë: Unë dhe Bashkëshortja ime.

Dua të më besoni – që njerzit dhe Ti, Zot

          të mos më quani herezi.

 

 

Tani ç’kisha në zemër, të gjitha ua kam thënë.

Mëkatin e Adamit do ta mbart mbi shpinë:

“...s’mund të rri dot pa Grua e pa Nënë,

Si bir i Adamit do të vazhdoj ta dua Perëndinë. “

              

Qershor 2005