U nisëm, pa ikur tymi i luftës,

          duke shkelur mbi gërmadha.

Ishim ngarkuar me këngë e ëndërra të papara...

Donim të shkonim përpara.

 

U nisëm drejt Diellit,

Ngrohtësia e tij, në shekuj na kishte harruar.

E donim atë që kaq shumë na kish munguar.

 

Ne ishim ëndërrimtarë të zhuritur për dritë

                 e liri:

U besonim këtyre ëndërrave,

dëshirat e bardha që buisnin

edhe Don Kishotin na e kishin bërë gjeni.

Dhe ndodh, kur ëndërron:

mendja trulloset, dhe, syri mirë s’shikon...

 

Eh, e madhe, e madhe dhe e ngatërruar kjo botë,

Herë naive, herë dinake, herë e marrë:

Me zot e pa zot.

 

Ju qepëm” malit me diell”.

Na ranë thonj e dhëmbë:

Çudira e marrira thamë e bëmë.

 

.Kështjellat, endërrat,

 e kushedi, ç’bëmë:

me kohë kishim rënë.

 

Medet:

të gjitha u çbënë, u rrëzuan:

 

Tani kemi frikë nga ëndërrat:

Ato shpesh na trembin,

edhe kur flemë

               edhe kur jemi zgjuar.      

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---