Kur psherëtijnë njerzit, vertet ndiej dhimbje,
Po i dua ata që psherëtijnë...
Le të vujajë pakë edhe zemra ime,
me të tjerët ndahen lehtë dhimbje e gëzime.
Se e di që pendsa është e bukur si drita,
Rubin si vesa...
me shkëlqim,
dhe e bardhë si shpresa.
Pa bukrurinë e shpirtit, ç’shije do të kishte jeta?!
Shpirti i zi kurrë nuk lëshon psherëtima.
Kam parë:
Pas psherëtimës njeriu bëhet më i bukur,
ngjan me fëmijët, me blerimet, me një flutur
me ëngjejt më ngjan...
me qiellin si kristal.
I dua e i kuptoj psherëtimat,
E di,
pas psherëtimës e pendesës,
gjithnjë kam qeshur
e me ju jam puthur me përzemërsi.