Kur psherëtijnë njerzit, vertet ndiej dhimbje,

Po i dua ata që psherëtijnë...

Le të vujajë pakë edhe zemra ime,

me të tjerët ndahen lehtë dhimbje e gëzime.

Se e di që pendsa është e bukur si drita,

Rubin si vesa...

     me shkëlqim,

dhe e bardhë si shpresa.

 

Pa bukrurinë e shpirtit, ç’shije do të kishte jeta?!

Shpirti i zi kurrë nuk lëshon psherëtima.

 

Kam parë:

Pas psherëtimës njeriu bëhet më i bukur,

ngjan me fëmijët, me blerimet, me një flutur

me ëngjejt më ngjan...

me qiellin si kristal.

I dua e i kuptoj psherëtimat,

E di,

pas psherëtimës e pendesës,

gjithnjë kam qeshur

e me ju jam puthur me përzemërsi.