Letërsia Shqiptare - Ylli i Karvani:

Naim Frashërit

Kishin mbetur karvanet e shekujve shqiptare në udhëkryqe:

Me ca prijsa shkretanë, pashallarë me tuje,

pa dritë e emër.

Agimet e bardha të shpresës kishin mbi 400 vjet

që s’vinin këtej, e kushedi ku treteshin tutje.

Në lagështira gjaku e murgëtira me mjegull,

këndonin veç qyqe.

Përmes errësirës

në udhëkryqe, njerëz e gjallesa përplaseshin me erërat

dhe qafën thyenin në humnera të humbëtirës.

Drita nuk dukej,

Nuk dinte nga të vinte, s’po dilte në shesh:

Njerzit thërrisnin e rënkonin

Qielli lart i ftohtë, heshtte

e gjumonte...

Poshtë:

bota jonë-

përshesh...

Nga të shkojmë?!

Ku do të vemë?!...

Piskama çante mjegull e terr:

Një yll, ngarkuar me dhimbje e me dritë

Shkau, e zbriti,

duke prerë me rrufe-shpatë

atë tmerr.

Zbriti ylli i Dritës...

Si prijës drejt Ditës,

Me një shpirt të zjarrtë:

“ Këtej!... Ndiqmëni!... Përpara!...

Përmes territ e zisë!...

Ishte Naimi, me pendë e kartë...

na printe, drejt lirisë...

U nisën karvanet...

Agimet prisnin.

Tingujt e gjuhës shqipe rridhnin mjaltë:

Ç’po ndodhte?!

Kish ndodhur e padëgjuara çudi:

Perëndisë e Shqipërisë i flisnim me të njëjtën gjuhë të “zjarrtë”:

Dhe Perëndia u bë Shqipëri e Shqipëria Perëndi...

Skënderbeu e Pirua u rikthyen

me flamur, mbi kalë e me shpatë.

Tre yje drite, mbi Kokojkën e Frashërit,

Kishin ndezur zjarrin e zgjimit:

Projektorët e fundnatës shqiptare,

në qendër kishin Naimin...

Një rreze drite, ndriçonte e vezullonte:

Manushaqet ngritën kokën mbi hithrat e ferrat,

Dielli dhe agimi po na vinte nga “ perëndonte”:

Andej do të vinin: Drita, Çlirimi, Përparimi...

“Dita e bardhë “ çante mjegullën

ngarkauar me margaritarë vese...

I kish thirrur, dhe i priste Naimi...

Në verën me lule-shprese...

Tërë dritën e shpirtit e të mendjes e derdhi pa kursim

Dhe krijoi këtë Perëndi të re:

Edhe u tretur e kulloi si qiri,

I mërguar,

i malluar, për Parajsën-Mëmëdhe...

Jo,...

nuk u tret, si thonë, nga veremi Ai,

por, për Ty, moj Perëndia-Shqipëri.

Ecte karvani,

Naimi ishte në ballë, ndonëse në ditët e fundit.

Medet!...

Buzëqeshja e asaj fytyre të tretur,

Ditët e së ardhmes pret e thërret:

“ Jak, o Ditë e bekuar!

Të pres!... Nuk vdes!...”

“Dita e uruar “

çapitej, e përgjakur, e vonuar:

me mjegull,

me re.

Ai shkoi...Atje.

Busull e pandryshuar-Perëndimi.

Yll i dritës për ne.

I përjetshmi: -Yll I Karvanit,

N a i m i.

24.11.2005