Naim Frashërit

 

Kishin mbetur karvanet e shekujve shqiptare në udhëkryqe:

Me ca prijsa shkretanë, pashallarë me tuje,

               pa dritë e emër.

Agimet e bardha të shpresës kishin mbi 400 vjet

që s’vinin këtej, e kushedi ku treteshin tutje.

Në lagështira gjaku e murgëtira me mjegull,

këndonin veç qyqe.

 

Përmes errësirës

në udhëkryqe, njerëz e gjallesa përplaseshin me erërat

dhe qafën thyenin në humnera të humbëtirës.

 

Drita nuk dukej,

Nuk dinte nga të vinte, s’po dilte në shesh:

Njerzit thërrisnin e rënkonin

Qielli lart i ftohtë, heshtte

     e gjumonte...

Poshtë:

   bota jonë-

         përshesh...

 

Nga të shkojmë?!

Ku do të vemë?!...

Piskama çante mjegull e terr: 

 

Një yll, ngarkuar me dhimbje e me dritë

Shkau, e zbriti,

duke prerë me rrufe-shpatë

atë tmerr.

Zbriti ylli i Dritës...

Si prijës drejt Ditës,

Me një shpirt të zjarrtë:

 

 “ Këtej!... Ndiqmëni!... Përpara!... 

 Përmes territ e zisë!...

      

Ishte Naimi, me pendë e kartë...

na printe, drejt lirisë...

U nisën karvanet...

Agimet prisnin.

 

Tingujt e gjuhës shqipe rridhnin mjaltë:

 

Ç’po ndodhte?!

Kish ndodhur e padëgjuara çudi:

Perëndisë e Shqipërisë i flisnim me të njëjtën gjuhë të “zjarrtë”:

Dhe Perëndia u bë Shqipëri e Shqipëria Perëndi...

 

Skënderbeu e Pirua u rikthyen

me flamur, mbi kalë e me shpatë.

  

Tre yje drite, mbi Kokojkën e Frashërit,

Kishin ndezur zjarrin e zgjimit:

Projektorët e fundnatës shqiptare,

në qendër kishin Naimin...

 

Një rreze drite, ndriçonte e vezullonte:

Manushaqet ngritën kokën mbi hithrat e ferrat,

Dielli dhe agimi po na vinte nga “ perëndonte”:

Andej do të vinin: Drita, Çlirimi, Përparimi...

“Dita e bardhë “ çante mjegullën

ngarkauar me margaritarë vese...

I kish thirrur, dhe i priste Naimi...

Në verën me lule-shprese...

 

Tërë dritën e shpirtit e të mendjes e derdhi pa kursim

Dhe krijoi këtë Perëndi të re:

Edhe u tretur e kulloi si qiri,

I mërguar,

i malluar, për Parajsën-Mëmëdhe...

 

Jo,...

nuk u tret, si thonë, nga veremi Ai,

por, për Ty, moj Perëndia-Shqipëri.

 

Ecte karvani,

Naimi ishte në ballë, ndonëse në ditët e fundit.

Medet!...

Buzëqeshja e asaj fytyre të tretur,

Ditët e së ardhmes pret e thërret:

 “ Jak, o Ditë e bekuar!

Të pres!... Nuk vdes!...”

 

“Dita e uruar “

 çapitej, e përgjakur, e vonuar:

          me mjegull,

          me re.

Ai shkoi...Atje.

Busull e pandryshuar-Perëndimi.

Yll i dritës për ne.

I përjetshmi: -Yll I Karvanit,

          N a i m i.

               

24.11.2005