Jam shkëputur nga gërmërret e pafund të Tokës.

Këtu jam lart saj.

Nga dritarja e avionit shoh tërë botën.

 

Nuk po dalloj dot as Hollandën e qumësht,

as Gjermaninë e sertë,

as Francën krenare,...

as Norvegjinë e ftotë...

Këtu lart, është hapësirë e kaltër,

një pafundësi

e hapur, e pakufishme si ëndërrat...

Një kaltërsi maramendëse

 që i pranon të gjithë, pa kufi.

 

Lart,

m’u zgjua dëshira të shikoja

Shqipërinë time.

( të plotë s’e kisha parë asnjëherë,

veç në një të fshehtë hartë...

e zbetë ajo nga fshehtësia e harrimi,

e verdhë, e verdhë.)

E kisha brengë në zemër;

e kisha dëshirë,

diçka,... si ëndërr.

Dhe ja:

Ajo, atje, ku ka qënë e plotë:

“ Zonjë e Madhe, ”

hierëndë.

Sipër një tis i mjegullt i ka rënë;

herë i qumësht,

herë i përgjakur...

Madje edhe një rreze dielli e përflakur.

 

E bukur është, gjithësesi:

kjo bukuri ka zgjuar kaq zili,

          kaq lakmi?!

Këtu,

i humbasin vlerat nacionalizmat,

humbasin kufitë, zonat e sherrit;

Këtu nuk e ndjen përçmimin, mërinë...

Bota qënka ndryshe që këtej.

Këtu e ke tënden, të plotë L i r i n ë.

 

Ku jemi?!...

 

“Mbi Evropën e Bashkuar. “

 

Hapësira përpara e kaltër,

poshtë nesh retë,

si oqean i bardhë, i shkumëzuar.

Ç’mund të bëj tani:

Kam hapur portën e perandorisë së ëndërruar.

Këtu nuk ka ëndërra të dështuara.

Këtej, çdo gjë e shoh me sytë e mi.

 

Më kap trishtimi i njohur:

Ku ke qënë deri tani, Ti,

O Ylli Polar i Botës!?

Ylli i vëllazërimit e i përparimit,

Ylli pa sherre kufijsh, pa luftra e gjak...

 

Ku?!..

Ç’ke hequr, moj Shqipëria ime!

Të coptuan, të prenë, të mbytën me gjak

për një pëllëmbë tokë shqiptare,

për një këngë, për një abetare,

për një prag...

për një Kosovë e Çamëri.

 

Për Artën, Ulqinë

u premë e na grinë.

 

Jam lart...

 

Shqipëria atje ku ka qënë,

e qetë, e blertë, ëndërrimtare,

me mjegullat e përgjakura mbi shpinë,

siç ka qënë, brënda,

në të njëjtën hapësirë evropiane.

Shpreson ditët e bardha të saj,

ditët që po vin.

 

Plagët e copat e prera të trupit të saj

          do të mjaftojnë

për dëshmi të m a r r ë z i s ë

          së lakmisë së kufijve...

Mjaft më me marrëzira të mykura!

S’është më një ëndërr e brishtë

Bota pa kufij.

Qielli i kaltër...

 

Ne ecim pa u ndalur mbi kaltërsitë evropian.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---