( monolog )

 

Sa larg më shkuat, o djem, sa larg!

As në balada nuk e gjen këtë varg.

 

Se, edhe koha e baladave, kur ish,

një cak për largësinë e kish, sigurisht:

 

Do të ishin shtatë dete, apo shtatë male,

Kështu, largësia quhej më e madhe.

 

Ky cak tani humbi, erdhë kohë të lira:

Baladat e reja paskan shumë çudira:

 

Baladat e hershme kan’qënë tre a katër,

Kjo kohë emigrimi, baladë në çdo vatër.

 

Tani në balada s’ka kuaj me flatra,

Ka tragete, gomone e lloj–lloj autostrada.

 

Bile s’ka simbole e numëra tek,

Po ca karta magneti, celularë e teleks.

 

Më shfaqi, o djem me zë të malluar:

Dy krevatë ju presin,

                                dy lugë rrinë shtruar.

 

Këtej të vetmuar,

        ju larg, në kurbete.

Ne në monologje flasim me vet-vete.

 

Flasim e pëlcasim, mbarë e prapë i kthejmë

dertet e qederet,

                                po derman nuk gjejmë.

 

Pse, o brezi im, kaq derte, kaq halle?!

Ç’është gjithë kjo ikje,

                                kjo braktisje e madhe?!

O ju miqtë e mi, me shpirt të trazuar,

Ç’balsam do t’i gjejmë vetmisë së mallkuar?!

 

Eh, vetmi e egër, helm i kësaj jete,

Qënkemi me dhjetra që flasim me vete.