Me dhëmbjen romantike të atdheut që lamë

(koncepti “atdhe” e kush e la)

u kemi shëmbur9 për një At simbol të përgjithshëm

të pesë shekujvet tanë e për një Mëmë e për një Vëlla

“atje” mbuluar të gjithë nën dhe (atdhe)

me datë të supozuar 1470.

Por të afërmit e viteve të rëndomta

të qarë me dhëmbje konkrete?

Nani “këtu” është atdhe i shejtëruar

ndajfolje e padyshueshme

vend i palëvizshëm

jo më varjacione drejt ku nga ku.

E Bukura More e sprasme është “këtu”

ku jam.

“Këtu“ kam u zotin tatë

“këtu” kam u zonjën mëmë

“këtu” kam edhe tim vëlla

gjithë të mbukuar në “këtë” dhe (atdhe).

Jeronim De Radës

Për qindvjetorin e vdekjes.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---