Letërsia Shqiptare - Kalimi i Aferdites

Motoshati te vila këtu përpara

trazon tokën rreth bimëvet

e varrëzon barërat tuke shurdhuar ajrin.

Atje lart ndërkaq te dielli zhvillohet ngjarja.

Në teleskop qetësia yjore bën skenë

- qetësi për ne sepse “aures hominum obsurduerunt”

(Somnium Scioiosis, De Republika, lib. VI, 19) –

u shurdhuan veshët e njerëzvet

për të shtatë notat e rruzujve qiellorë.

Humbi diamantin Afërdita dhe e zezë

hipet mbi faqen e diellit. Thërres miq

të marrin pjesë ndryshe s’ka dëshmi.

Jemi gjithnjë me gjithësinë, thot dikush.

Shkenca poezivrasëse numëron 122 vjet

të shihet e njëjta skenë nga këtu kështu

sikurse thotë: mbaj mend vdekjen.

Humnera e kohës trëmb. 122 vjet prapa tjerë të gjallë.

Pas 122 vjetësh të tjerë. Te të gjallët e sotëm

të gjithë do të shkojnë përpara diellit

më parë se ngjitja e ardhshme e Afërditës.

Si dëshmi dokumenti. 8 qershor 2004

Hyrje 7,30. Dalje 13,25

Në mes, jeta.

1 s’është, s’ekziston

2 të zisë sime

3 jetës

4 cilin

5 të vdesë

6 e keqja

7 tradhëtitë

8 sqepi

9 kemi vajtuar

10 bënte

11 hyjnizon

12 huazuar

13 re