Më lini. Unë vetë ankohem me vetvete;
harrohem ndër rrënoja e ngushllohem.

Deri këtu - a dole shpirt! - me zor u kapa,
gërmuç e kalamendas anësh së rrugëve;
(thellimin si me ça m'e avull të pakët?)

Të zhigatura, por prap në këmbë këto mure
qëndrojnë
këtu në qoshe sytë veri nuk i shikë
e në lotokan, lotojnë përmallë...

Më lini. Unë vetë ankohem me vetvete:
"Qetësia ndër kthina jehonte,
fëmia..."