Me mungon,
kur nata fillon qan nga rete,
e buza dridhet nga loti.
Kur zemra renkon dridhshem
e ta ndreqe,
askush nuk eshte i zoti.
Me mungon,
kur buzeqeshja merrte fjalet e tua
dhe syte shiheshin
dhe thoshin TE DUA!
Me mungon,
aty ku buza
s'gjen sherim nga plasja
e ku endrrat s’ngrohen,
por dalengadale akull ftohen!
Me mungon,
ne perkushtimin e plogesht, te zi,
qe s’pati lidhje
me butesine e nje casti
ndaj qepallat mbyllen,
se me kujtohesh i harueshem.
Por..prape me mungon,
ne ekzistencen tende,
brenda harrimit tim.
E une therras henen, pastaj,
si te vetmin shpetim!
Por, me mungon,
ende sot deri ne thellesine e shpirtit,
ne harresen e harrimit
ne duart, qe duhen shtrenguar
ne plaget, qe jane duke lotuar,
e duhen sheruar...
me mungon ...me mungon....
te me thuash te dua
e pastaj te mendoj,
se ne cmendurine e vdekjes...
ndoshta do te te mungoj...!