Qe sot edhe neser s’do jem me ketu,
nje vend I huaj me pret, I ngateruar kuturu.
Ti sot plot lumturi veshtroi syte e mi,
e neser tendit do jene plot nostalgji.
Perse do te duhet mos njihnim me lumturine,
qerpiket te na lageshin nga loti per lavdine,
me shih me sa dhimbje flasin keta syte e mi,
e do njohesh boten brenda qe tretet si qiri!
Kam njohur yjet plot drite qe flisnin syte e tu,
dhe lumturine ne to ngateruar kuturu.
Ti si dje edhe sot veshtrove syte e mi
i lumtur ne heshtje fole per dashuri!
Ah! Shpirti im i gjore qe eshte plot deshperim!
Ti qeshe kur me pe,  e une shpertheva ne vajtim.
Sa dhemb ky lot i gjore kur del nga syri im,
se e di se dashuria do jete pambarim!
Se neser une do kem ikur e do qajme qe te dy,
ky eshte mankth I vetem qe kane tonit sy.
Se dashuria jone do jete kot me kot
kur larg nga njeri tjetri ne do te rrjedhim lot.
Te pashe, sot… te pashe… plot me dhembshuri,
Ndersa ti me pe padashur, si dje… plot lumturi.
Do ecim larg duke folur si apel i jetes sone
dhe fjalet do ti degjojne yjet naten vone,
sepse ky malli jone sdo kete perfundim,
se do degjojme nje kenge e do zhytemi ne enderrim!
Per syte qe perplaseshin ne do kujtojme kurkund,
se ish nje dashuri dhe do jete e pafund.