Ja nje zemer qe po pikon,
mbi pragjet e luftes qendron.
Ja plaget qe njeri I hapi
dhe qe per nje cast rrahjet ndalon!
Ku me treten flaket e shtrenjta,
si demon ne perdhet e fshehta,
dermova nje gju, nje krah,
nje buze nga dora jote u vra!
Dhe rend per te kapur guximin,
si shenje e luftes per clirimin.
Por brenda mekatit s’guxoj
qe larg nje djalli te qendroj.
Dhe hapat e tretin dhe rrymen,
qe kjo plage ne zemer mbart frymen.
Ne shpirt me je ngjitur e di,
dhe kjo eshte nje barbari!
Se s’mundem te ndaj une gezimin,
ndaj endem dhe gjej vec trishtimin,
si fajtore se jam mekatare,
per veten ndihem tradhtare.