Letërsia Shqiptare - Balada e Shpirtit

Ne udhet e pertejme ku bari eshte thare dhe ku me nuk mbine
Ne shkrepa e male tempratura konstante qendron e fshehur
Ne udhekryqe si udherrefyes tingujt e zerave te mekur rrine
Ne sfilatat e te shemtuares prane fasades lulet e kuqe jane dehur

Mbi zhurmen corjentuese, shkallimi gjen lutjen teper te deshiruar
Koleksioni i gjerave te teperta i rrit personalitetin hamallit
Mbi te fshehten struket guri i rene nga qielli, tashme i turturuar
Fjala behet si hije me kilometra largesi, behet prone e djallit

Ne shpella kaloresi triumfues, Gladiatori qe nuk ndaloi asnjehere
Lart, me lart se bota ndodhet zemra e Oqeanit enderrimtar
Po fluturoka nen dhe, kuptimi absurd i te qenit ndoshta ndonjehere
I duket vetja humbesit dicka e madhe, sikur te ishte i vetmi shpetimtar

Truproja i gjithesise nje shkemb akulli me ngjyre te larmishme, te zeze
Toka e nenshtruar nga dinakeria, deri tani e pa zbuluar
Maja e malit, objekt veshtrimi ku ne enderr disi te shfaqet pak shprese
Toka, Hena dhe Dielli te keputur, ngaqe mbeten duke lundruar

Mbi mallin e nje cope guri vendoset emergjenca pa neglizhence
Koincidenca hap rruge per te tjera pasoja qe do jene pa mbarim
Shpate qe s'ka aspak ndrojtje sepse tashme ka eksperience
Tingellon nje zile me ze te urte e te bute dhe urdheron per pak pushim

Ne goten me alkol ndodhet cudiberesi i pa nenshtruar asnjehere
Trokitja ne fat sikur thote dicka, por mire nuk degjohet
Bari eshte thare dhe smund te njomet me ne asnje pranvere
Duart ngriten lart dhe dhe kuptohet se gjithcka po dorezohet

Edhe nese arrin maksimumin ajo mbetet te quhet thjeshte jete
Nese arrin minimumin do te ishte genjeshter, asgje e vertete
Kuptimi ku mbetet nese themi qe eshte jetuar vetem nje here?
Balada e shpirtit tingullon, sepse asgje me nuk ka ne kete jete.

16.08.1999