Nazmi Rudari:

Diku në jetën tonë

U ktheve në zonjë tylli

Diku në këtë Botë krejt të dylltë
Të dyllta ishin edhe dëshirat
Të dyllta ishin edhe ëndërrat
Të dyllta ishin edhe lumturitë
Të dyllta ishin edhe shtëpitë
Të dyllta ishin edhe dashuritë
Te dyllët ishin edhe armiqtë
Të dylltë ishin edhe urrejtjet
Po miqtë si ishin ata?
… mund t´i renditni edhe
njëmijë sende te dyllta ju vet…

Diku në një botë krejt të dylltë
E dylltë ishe edhe ti më lotin
Të dylltë e kishe edhe gëzofin
Prej dylli ishte ndërtuar edhe shteti
Në dyll ishte zhytur edhe planeti
Prej dylli ishte edhe lindja
Prej dylli ishte edhe çmenduria
Këtu mund të numroni edhe
Super nova të dyllta…

Dhe kur e kuptuan këtë banorët
Kërkuan dritë e rreze te fortë
Dritë e rreze e fortë që shkri
Zogjtë e dylltë të mengjesit të dylltë
Njerëzit e dylltë të natës së dylltë
Dashurinë e dylltë të qiftit të dylltë
Shtetin e dylltë të plantit të dylltë
Burgjet e dyllta dhe dhunën e dylltë

Po çka ndodhi me fatin e dylltë,
Fatin e dyllt të fatlumin e dylltë?

Ishte dyll në gojë dyll në sy
Dyll në shpirtë dyll në pranverë
Dyll në zemër dyll në gji
E në fund
jam guri që edhe në dyll mbi
Ja ku po rrija guri
e lutesha per ty…
Lutesha për ty, a vetëm për ty a?

Por ty zonja e dylli
Të mundi zonjë tyli


Të gjitha janë të dyllta
Të gjitha janë të tylta.
E çfarë mund të jetë pavdekshmëria?