DRITARJA E VOGËL
| Saturday, 06.16.2007, 12:05 AM |  

Nga fletët e grillave të drunjta të dritares fije drite hynin njëra pas tjetrës, duke e prerë hapësirën e dhomës rripa-rripa. Ferku i dritës, që mbulonte shtratin e tij, si tehu i një brisku të mprehtë, e gërvishtte në fytyrë. I hapi sytë. Nuk e dinte se çfarë makthi e kishte ndjekur ndajnate, atyre orëve të para të agullimit. Megjithatë, nuk kishte harruar se priste telefon nga Rafael Manuçi.
Vikat zilja. Nga ana tjetër e linjës, zëri i brazilianit amerikan e bëri të shpejtonte në shpëlarjen e pluhurit të bardhë të ndajnatës së shkuar. Atëbotë sytë, çuditërish, i kishte të njomë. Trëndafila-trëndafila me ngjyrë të kuqërremtë nga gjumi i thellë. Ndërroi teshat e djersitura. Jashtë porte ajri i tetorit i ledhatoi copëzat e murrëtuara të rrudhave fund-ballit. Në makinë ndezi cigaren e pashmangshme të mëngjesit. Shija zeher e përditshmërisë iu shpërnda nën gjuhë kacadredha-kacadredha. Ndërkohë, muzika e radios flatronte nëpër erë. U drejtua në kafehanen e parë të udhës. Porositi dy kafe amerikane. I mori me vete. Nxitoi drejt vendit ku e priste miku. Gjatë udhëtimit disaminutësh vuri re se, mbi telat që rrethonin territorin e jashtëm të “Barnastable Municipal Airport”, vrunduj turmash të mëdha, jo të zakonshme, zogjsh të panumërt, mblidheshin dhe, prej aty, me një vetorganizim të përkryer në formë trekëndëshi gjigant, ngjiteshin qiellit në fluturim.
Ky ishte sezoni i shtegtimeve. Përpara se të binin ngricat dhe i ftohti. Sipas fjalës së lënë, Rafaeli po e priste tek porta e hangarit të fundit. Aty, gjatë natës, mbaheshin aeroplanët e vegjël dyvendësh të postës. Për të parën herë në jetën e tij do të fluturonte. Do të drejtonte një avion, madje vet me duart dhe mendjen e tij. Kjo i dukej si një ëndërr-zhgjëndërr. Ndërkohë që tjetri e ftoi në hangar, duke rrufitur i kënaqur kafenë e ngrohtë. Avioni ishte aty. I ngarkuar me pakot dhe letrat postare, në pritje për t’u nisur drejt pistës Nr. 24/06. Një kaçatorr i vogël dyvendësh “CESSNA 402C” , prodhuar në Amerikë midis viteve 1970-1980.
- Mos e shiko ashtu. Në provincën e gadishullit “Cape Cod”, këta kanë mbetur. Janë ende të fortë. I përdorim për postën nëpër ishuj, - tha tjetri.
- Jemi gati për nisje ? Apo kam kohë për një tjetër cigare? - e pyeti ai, pasi e dinte që në hangar dhe në fluturim duhani ishte i ndaluar rreptësisht.
- Po Argon. Mundet ta pish një atje jashtë, - ia ktheu Rafaeli, duke treguar me gisht nga porta.
Në të vërtet emri i tij ishte Agron , por meqë braziliani amerikan nuk e shqiptonte dot g-në përpara r-së, si për nevojë a si për shaka, e thërriste Argon, ose argonaut. Duke e bërë kështu njësh identitetin e tij kombëtar me identitetin e rrugëtarit dhe të peripecive të tij. Ishin miq të vjetër. Kishin bërë bashkë një dynja me punë. Shoferë limuzinash. Kuzhinierë nëpër restorante. Arkëtarë. Rregullonin kopshte nëpër rrethina pasanikësh. Gjithandej... Gjersa Rafaeli e kishte gjetur rrugën e vet duke hyrë në shkollën e aviatorëve dhe, pas disa vitesh, arriti të zhvillonte fluturime për Shoqërinë “Cape Air” me avionë poste, rreth e qark gadishullit “Cape Cod”. Kurse Argosi kishte ngelur prej disa vitesh në rolin e kryekuzhinierit në të njëjtin restorant në “TJ Max Shopping Plaza” në qytezën “Hyannis”. I pari, i lindur në “San Paulo”, kishte ardhur fare i vogël në Amerikë dhe ishte shtetas amerikan. I dyti, i lindur në “Shqipërinë Qendrore”, pra, në “Fier”. Kishte disa vite që jetonte këtu, por ende nuk e kishte fituar shtetësinë amerikane. Braziliani, ishte një djalë i rregullt, i martuar, në përpjekje të dëshpëruara për një fëmijë. Shqiptari, endacak, njeri pa njeri, pa familje, beqar i bjerrë nga alkooli dhe duhani. Nuk ishte mundur të merrte pjesë as në varrimin e prindërve të tij në vendlindje, më1997, të vrarë nga një shpërthim eksplozivi. Rafaelit kishte filluar t’i binin flokët dhe, nga miku i tij, kishte mësuar në shqip fjalën qeros. Në portugalisht qeros do të thotë kareka. Fjalë me të cilën shqiptari qeshte, se i kujtonte golashënuesin brazilian të viteve 1990. Kaçurrela, si të Karekës, përkundër, gjatonin kokën e tjetrit. Piloti ishte djalë i qetë, i hapur dhe shumë i thjeshtë. Kishte një urtësi paqësore, si të Qerosit në përrallat shqiptare. Ndërsa kuzhinieri ishte tip i mbyllur, i vështirë dhe gjaknxehtë. U puqesh për së mbari muhabeti, kur pinin birrë së bashku. Fundbarku u vishej me ndjesinë çliruese të të urinuarit pizgë drejt e mbi trungjet disavjeçarë të pemëve, në kopshtin ballas shtëpisë së Rafaelit. Ishte kënaqësi të urinoje i dehur në parzmën e pemës, në libido të errësirës, ndërsa insekte të panjohura zukatnin në mesnatë, të shkapërndara ...
- Gati?
- Po.
- Atëherë nisemi?
Argonauti miratoi me kokë, ndërsa po përkulej të hynte nga e vetmja derë e avionit. Një si dritare fare e vogël në krah të pilotit, e cila shërbente edhe si hyrje, edhe si dalje, në rast rreziku. Hapësira e kabinës ishte e ngushtë, dhe monitorët e vjetër të komandimit ndodheshin fare pranë stolave. U lidhën me rripat e sigurimit. Zhurma e motorit mbyti gjithçka. Pista Nr. 24/06 filloi të shpërfaqej përballë. Ndërkohë, avioni merrte shpejtësinë e nevojshme. Pista sa vinte e zvogëlohej në shikim, si një vijë e tejzgjatur gjer në pafundësi. Së fundi, imazhi i qytezës “Hyannis” filloi të shpalosej, i parë nga lart. Shtëpi kukullash të magjishme mbi qilimin e gjelbër të natyrës mbushnin vijën e bregut të Atlantikut verilindor me ndriçim të plotë e të ravijëzuar. Nga njëra anë syri rrokte natyrën fushore të gadishullit, dhe në horizont në mes të oqeanit, përfshinte konturet e largëta të vendit të mbërritjes së postës, ishullin “Nantucket”. Më në jug, ndodhej ishulli “Marthas Vineyard”. Të dy këta ishuj përngjanin me Asago – fytyrën e mëngjesit – apo s’e kanë një lule të tillë japonezët?!
- Në një nga këta ishuj është i varrosur Xhon Belushi, - tha Argoni.
- Kush, ai komediani? - pyeti Rafaeli.
- Po. A e di se ka qenë me origjinë Shqiptare?! - u krenua tjetri.
- Vërtet? Po ç’deshi këtu në lindje? Pse nuk e kanë varrosur në perëndim? Në “Los Angeles”, ndërmjet yjeve në “Hollywood”?!
- Ndoshta nga që ishte një yll i veçuar. Përpara se të vdiste nga droga, pat blerë një shtëpi këtu në pjesën lindore të kontinentit, ku edhe i pëlqente së tepërmi të çlodhej me miqtë dhe familjen. Me sa duket, Zoti i gatiti gjërat në atë farë mënyre, sa edhe prej botës së përtejme, në vështrim të kishte gjeografikisht lindjen; vendlindjen e origjinës; prej ku prindërit e tij kishin ardhur këtu; për t’i dhuruar Amerikës njërin nga yjet e komedisë. Jeta dhe karriera e tij e shkurtër përngjan me një fabul që, të them të drejtën, nuk di si ta marrësh: me shaka apo me tragjizëm?! Belushi i përngjan një meteoriti të shndritshëm; i cili shkëlqeu shpejt e shpejt dhe, po kaq papritur, u krodh në oqeanin e pafund; përfund... - rrëfente shqiptari me shikimin e tretur tutje, në hapësirë.
- Në rregull. Tashmë kemi kapur lartësinë e duhur, - tha Rafaeli, - në këtë nivel mundet ta lë avionin në dorën tënde.
Emocione. Nga krahu i vet i majtë, piloti gradualisht ia lëshoi komandën tjetrit në të djathtë. Argosi pushtoi gjysmë-timonin fërgëllues dhe, me shikim të përqendruar drejt, filloi të ndiej drithërimat përpëlitëse të ajrit mbi mjetin e fluturimit, i cili ishte tashmë pjesë e duarve të tij. Boshti i tërhequr drejt vetes – poshtë – e sillte hundën e avionit me vështrim drejt oqeanit. Kështu humbte lartësi. Larg vetes – lart – ngrihej përpjetë. Kthimet majtas-djathtas e përmbysnin vështrimin, duke ua ndërruar vendin pamjeve të hapësirave  nga ujore-qiellore, në qiellore-ujore. Pamja horizontale, në sekondë, mund të bëhej pingule.
- Si të duket? - pyeti.
- Je shumë mirë, veç mos humb lartësi. Mbaje timonin drejt. Mundohu t’i bësh ballë erës. Manovro majtas-djathtas. Ashtu. Bukur. Aty. Je mirë. Shumë mirë. Kur kam marrë shokë të tjerë në udhëtim, kanë qenë shumë të emocionuar. Ke diçka misterioze, ti, Argon.
- Vështrim zogu, - tha tjetri duke qeshur me shaka.
- Nuk e di, por ke përqendrim profesionisti në timon. Thua se ke lindur për fluturime?! Vetëm se je pakëz nervoz. Qetësohu. Merre shtruar. Merre edhe tragjikisht, edhe me shaka...
Fjalët e mikut të vet e qetësuan shqiptarin dhe, për një çast, ndërsa nuk flisnin, i zhytur në vorbullën e mendimeve, e ndjeu veten edhe më të sigurt në drejtimin e kaçatorrit që tashmë i dukej qesharak dhe i manovrueshëm për së mbari.
Po mundohej të sillte ndërmend copëza të thyera të ëndrrës që e kishte ndjekur ndajnatës gjer në mëngjes. Por më kotë. Gjithçka ishte e copëtuar, si sergjen porcelani i thyer:
Një vajzë e porsarritur, e veshur me këmishë nate të bardhë, që i vinte gjer në fund të këmbëve të zbathura, kishte ardhur dhe e kishte gjetur në restorant ku po priste qepë. Qepë të bardha. Tehu i thikës së madhe të kuzhinës pasqyronte shëmbëlltyrën e saj në sytë e tij. Duke mos e pasur vëmendjen aty, e preu gishtin e vet tregues, dhe gjaku i spërkati qepët. Filloi t'i digjte. Por nuk kishte kohë të merrej me gishtin, sepse filloi ta ndiqte vajzën, e cila vraponte në sallën e ngrënies midis klientëve. Jashtë në rrugë, turmat e njerëzve prisnin në semafor të kaptonin lumin e makinave, mbështjellë me mjegullën e gazrave në trafikun e çmendur. Vajza u hodh në atë lum lëvizës shpirtrash të automatizuar, si erë, duke lënë pas pluhurin e bardhë, dystuar me këmishën e natës. Ajo u ndal në një pemë të lashtë, në një nga trotuaret përballë ndërtesave urbane. Një pemë e çuditshme sfiduese në mesin e qytetërimit. Një pemë që të kujtonte brigjet e ashpra bregdetare të vendit të tij, qarkuar nga male pa fund. Në degët e pemës i kishte mbetur nderur këmisha e natës, ajo e bardha, dhe thika e tij e kuzhinës. Një thikë e mprehtë e posaçme, për prerje qepësh. Si edhe armë. Armë lufte të lidhura kukurec me organet e brendshme të njeriut. Me shikimin e ngulur tek ajo, e ndjente që, për shkak të dyndjes së makinave, nuk do ta arrinte. I ngujuar në semafor, po vërente nga afër se kalimtarët bri tij, mbanin në gojë monedha të arta, shtrënguar midis dhëmbëve të zverdhur. Shikimin e kishin të përqendruar të gjithë pa përjashtim te drita jeshile në krahun tjetër të udhës. Vajza u terratis ndërkohë. Ndërmjet kohës së nderë, ajo u shndërrua në pemë krahëhapur. Kurse ai mblodhi supet dhe filloi të qante me sy të gjelbëruar, si drita që të lejon kalimin e semaforit. Nuk ishte i sigurt nëse sytë e kapsitur po i lotonin nga djegia e qepës, apo grishja e mugëlluar e së vërtetës.
Kur u ngrit fillikat vetëm nga gjumi i mëngjesit, vuri re se, çuditërisht, sytë i kishte të mbushur me barkëza lotësh profanë.
Vizioni i ëndërrimit të pemës së degëzuar në ndajnatë, shpalosi në kornizën e ditës, fytyrën mëngjesore të ishullit “Nantucke”, që u shfaq përballë.
- Kujdes shpejtësinë, - u dëgjua zëri i Rafaelit. - Duhet ta mbash fiks 27NM, por jo më poshtë.
- Mirë, - u përmend tjetri.
- Lëshoma mua tashti, se duhet të përgatitemi për ulje, - tha piloti me vendosmëri, dhe mori në dorë drejtimin e kaçatorrit.
Rafaeli e ktheu avionin drejt veriperëndimit, duke kaptuar faqen lindore të ishullit, dhe filloi ta ulte pak e nga pak. Për të zbritur në “Nantucke Memorial Airport” drejt pistës Nr. 15/33 për dorëzimin e postës në hangarët e përcaktuar. Aeroporti dikur kishte qenë baza amerikane më e shfrytëzueshme gjatë Luftës së Dytë Botërore, prej ku avionët gjuajtës-bombardues ngriheshin për të patrulluar Atlantikun. Kureshtar, argonauti u shpreh se kjo i dukej shumë absurde: ishulli ishte krejt i hapur dhe aspak malor. Aspak i volitshëm për veprime ushtarake.
- Ballkani Juglindor ka male më të volitshëm në bregdet, - tha ai.
- Mos u bëj budalla, - shpjegoi piloti me vështrimin e kthyer drejt tij. - Gjithçka është ndërtuar mrekullisht në këtë vend. Një programim i mirëfilltë profesional. Duke mos i shpëtuar asnjë lloj logjike detare të ndërtimit. Aeroporti është nën nivelin e detit dhe, gati gjatë gjithë kohës është i mbuluar nga mjegulla. Kështu që s’ka nevojë fare për male. Avionët e lehtë ulen, ngrihen dhe gjejnë strehë lehtësisht këtu, pa u vënë re. Veçse kur i sheh papritur mbi krye çuditesh dhe thua: - Po ky nga mbiu këtu?!
- Hej... kuujdeees... kujdes!!! - ulëriu Agroni.
- Oh meu Deus!!! - klithi Rafaeli në portugalisht.
Një tufë tejet e madhe rosash të egra feksën aty ngjitur, rastësisht, si një ushtri kamikazësh faqesheshtë, në dritaret ballore të avionit. Nëpër helikat e krahëve, pupla dhe stërkala gjaku u përplasën në dritaren e djathtë të argonautit, çka e detyroi të bërtiste tepër i tmerruar. Ndërkohë, Rafaeli, krejt i hutuar, po mundohej të vendoste drejtpeshimin e humbur, por nuk pati kohën e duhur, sepse ishte në zbritje, shumë afër përplasjes me tokën. Helikat u bllokuan, dhe gati-gati një gjysmë milje afër bregut, fluturuan me motorë të fikur nën ndikimin e erës, ndërsa gjithçka, nga puthja e parë e vrullshme me oqeanin, u mbush me ujë. Ujë. Ujë i kripur. Rafaeli po kërkonte ndihmë në radio. I fundit imazh që shqiptarit do t’i fiksohej në kujtesë, ishte takimi me ujin e oqeanit. Xhami i lëbyrtë i avionit, prej të cilit sa vinte e fundosej, një botë e tërë, nën flluska drithëruese, të harlisura, ajri, që ngjiteshin në sipërfaqen dehëse, si shkumëzimi në gotën e birrës...
Tashmë përpara syve të tij, çapiteshin damarë të prerë. Damarë trupor. Damarë nëntokësor. Damarë ujor. Damarë qiellor. Thjesht damarë. Damarët e vajzës me këmishë të bardhë nate. Gishti i tij tregues rridhte gjak. Gjak, si këngët e dasmave dhe të varrimeve të vendlindjes...



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •