Requiem për poetin pesimist Piro Kuqi
| Monday, 06.18.2007, 09:06 PM |  

Mexhit Prençi


1.
Në varfëri dhe mjerim të plotë, poeti pesimist Piro Kuqi, iku i tmerruar dhe zhgënjyer nga kjo botë e ndyrë dhe e egër, këto ditë. I veshur me rroba Gabi. Herë i rruar më shumë i parruar. Gjithnjë i zymtë e rrallë i qeshur. I verdhë, thatim me sy të futur thellë në zgavra. Përherë i hidhëruar mga varfëria dhe mjerimi. Pak, fare pak, çaste gëzimi. Vetëm kur magjia e krijimit të poezisë e rrëmbente, i qeshte buza. Jeta e tij, jetë bohemi, jetë qeni. ...Në një dhomë- kolibe, një sustë krevati mbi ca tulla të vjetra. Dyshek e batanije dalë boje. Një tavolinë e ngrënë nga krimbi, mbuluar me libra e letra të shkruara me poezi, -ky është portreti i këtij bohemi, që akuzon shoqërinë, shtetin dhe shtresën e ish-të përndjekurve dhe ish-të burgosurve politikë, -kolegë të burgut..... Askush nuk i zgjati, as dorën, as ndihmën (!)...Madje as ai vetë nuk e ndihmoi dot vetveten!

2.
Nga studimi im: “Kumte dashurie, fisnikërie dhe drejtësie” për poezinë e ish-të burgosurve të ndërgjegjes, po shkëpus një fragment që portretizon edhe poetin bohem e pesimist Piro Kuqi: “Çdo poet e përcepton dhe konfiguron realitetin në mënyrën e vet poetike... Kështu dhe Piro Kuqi. Ai ka individualitetin e tij të spikatur si poet pesimist. I traumatizuar nga diktatura; nga vuajtja e mjerimi në kohën e sotme, shpreh dramën e tij ekzistenciale në dy realitete: dramën e mungesës së lirisë në totalitarizëm dhe dramën mjerimit në kohën e sotme. Poeti e sheh realitetën me ngjyra të errta e të zeza, me dhimbje, trishtim, pesimizëm, një realitet që është sjellë i egër me të. Po ai nuk akuzon, nuk mallkon, nuk urren, gjithçka e mban për vete, e ndryn në shpirtin e plagosur. Një fisnikëri e heshtur, në varfëri. Një pesimizëm që vret.”

3.
Ja disa vargje nga poezia “Ujqërve” marrë nga libri “Botë e panjohur”

“Përse ulurini ujqër, netëve
Nën qiell të kaltër... nën qiell me re;
Në terrin e natës, në tokën tonë mëmë?
Ulurima jua zgjatet posi gjëmë!...”

Dhe pasi ujqërit sulem mbi poetin duke i ngrënë gjumin, ulurijnë:

“Eja me ne, eja
Vdis dhe nga urija,
Ose nga rrufeja.”

Poeti i përgjigjet:

“O të dashur ujqër, s mund të vij me ju
Nën lulen e moshës, dergjem unë këtu,
Bota më kapiti, bota më sëmuri...
O ky shtrati im, është vetë qivuri!”

Vini re vargjet: “O ky shtrati im, është vetë qivuri!” Pesimizmi, rënia shpirtërore dhe arratisja e shpresës, përshkojnë poezinë e tij, e cila do të mbetet dëshmitare e jetës së dhimshme, të trishtuar dhe të mjeruar të poetit pesimist Piro Kuqi. Po edhe një kumt-akuzë ndaj shoqërisë, shtetit dhe drejtësisë.

05/01/2007



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •