Krenaria hap sytë
| Friday, 01.19.2007, 07:34 PM |  

Gërmoj sytë e përlotur për një buzëqeshje të humbur,
shoh botën por sytë s`mi njohin ngjyrat
në shpirt i varrosa unë gjithçka të bukur
tani i shoh veç bardhë e zi fytyrat.

Fytyrat sytë nga unë dinë t`i drejtojnë
e përplasin qepallat në idiotësi të qullët
më shohin e më flasin, por prap s`më kuptojnë
kërkojnë që shpirtin ta bëj memec, të shurdhët.

Ju zgjasni kthetrat e më zini prej fyti.
Unë përpëlitem, ndiej thonjtë tuaj në kockë
Gishtërinjtë s`ju dridhen, teksa i mblidhni
e fytin tim e shtrëngoni fort.

Dhe krenaria e tulatur si një zog i plagosur
hungëron ashpër si një bishë e rrëzuar,
fillon ngre ngadalë gjunjët e ciflosur,
shikon plagët me sy, e i prek me duar.

Rizgjohet krejt papritur një ditë dosido.
I kundërvihet botës edhe pse e brishtë
Ta përtypë shpirtin, ta lidh nuk do,
sot ajo tund supet e lufton verbërisht!



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •