Sekreti i Fluturimit
| Sunday, 07.22.2007, 09:40 PM |  

E shikoj dhe më shikon, megjithëse nuk e di ku i ka sytë dhe në ç’ngjyrë i ka. Vjen rrotull aty para meje, pastaj përqëndrohet, ndalon. Nuk ma ka frikën fare. Zgjas dorën, e fus mes gishtit të madh dhe atij dëftues, nuk ia ndjej peshën, e vendos në pëllëmbën e majtë. As trembet e as lëviz. Më shikon me sytë që përsëri nuk ia dalloj ku i ka. E këtë çast e kam zili, për krahët ngjyrë kafe, për këmbët e shumta, megjithëse fare të vogla, për mungesën e peshës, por sidomos për trimërinë. Trimëria është gjë e madhe, kokëkrisja gjithashtu.
Kujtoj veten time kur jam në rrugë: më rrënqethin makinat, që janë gati të më shtypin. Shikoj gjithnjë majtas e djathtas, mos dikush nxjerr armën dhe qëllon kuturu, siç ndodhi para disa ditësh, kur grabitën bankën dhe shtrinë përtokë dy kalimtarë të rastit, si puna ime.
Sa herë dal nga shtëpia, kujdesem t’i kem ndërresat të lara. Në ndodhtë diçka e këtillë, të mos thonë, ç’njeri i pistë qenka. Kështu që do të shkulet vëmendja nga unë, s’do të ndjejë keqardhje njeri për njeriun e aksidentuar, por do të përqëndrohen te kanatierja dhe brekët. Kurse kjo këtu, para meje, as e çan kokën për gjëra të tilla, kanatiere e brekë, makina që të shtypin e armë të shkrehura kur vidhet banka. Shkurt, ia kam zili trimërinë, mungesën e peshës por edhe krahët, megjithëse nuk e kam parë asnjëherë të fluturojë.
E shikoj dhe mendoj. Sot kam një tog me shkresurina për të bërë. I përsëris ato çdo vit. Duhet të shkoj në Ambasadë, të lë atje pesë orë të mira nga jeta ime, të më përlajnë rreth njëqind euro për dy tre vula të mjera; sa shumë kushtojnë ato pak miligramë bojë! Kurse te Ministria e jashtme do të na ngjeshin pas murit,  disa policë do na shajnë, do më bëhet shurra e s’do të mund të dal nga radha, se pastaj e humbas.   Më pas do të strukem në tren, do udhëtoj rreth një orë në trole. Kur të përplasem me supermarketin, xhepat do t’i kem fare bosh, do numëroj qindarkat mos më tepërojnë të blej të paktën bukën, e meqë llogaria s’do më dalë mirë, do ta kthej kokën në anën tjetër, do të mbledh këmbët e do të hyj në kuvlinë time i lodhur, i uritur dhe i fyer.
Pikërisht këto mundohem t’i tregoj këtij insekti ngjyrë kafe, të cilit ia kam zili krahët, por sidomos trimërinë. Duket se më kupton, fërkon turinjtë me këmbët e vogla që s’ia dalloj mirë, më vështron me sytë, që nuk ia kuptoj në ç’ngjyrë i ka.
Tek shkallët poshtë më ka ardhur fatura e telefonit, i them. Nesër më duhet të paguaj qeranë, pastrimin e shkallëve, mirëmbajtjen e kopshtit të përbashkët. Kam shumë halle, i them. Insekti ngjyrë kafe duket se ka hyrë brenda halleve të mia, e marr me mend që trishtohet, sepse tani ka shkundur krahët, shenjë kjo e rënqethjes, shprehje e simpatisë ndaj meje. Pastaj edhe unë arrij të kuptoj ato që thotë ai: ç’të duhen shkresat në Ambasadë, pse shkon në Ministrinë e jashtme, përdor këmbët në vend të trenit e të troles. Ju njerëzit keni shpikur shumë gjera të kota e pastaj vuani prej tyre. Pikërisht këto duket se më thotë, ka marrë inat të madh, dridhet i tëri. Ai vazhdon të flasë e të më dërmojë me ligjëratën e tij të ashpër, duke më sharë telefonin, rrobat, këpucët, shtëpinë e deri te rrugët, dyqanet, lugët e pirunjtë, të cilat ai nuk i do fare e nuk e kupton përse i kemi shpikur. Unë pa dyshim që zemërohem, zgjas dorën ta kap. Ai nuk trembet fare, duke më bërë përsëri t’ia kem zili trimërinë. Hap pëllëmbën e majtë, e lëshoj në tavolinë, mu aty para meje dhe zhytem thellë në hallet e mia, të cilat, të them të drejtën, edhe ma zbukurojnë pak jetën. Ç’do të isha pa hallet e mia? Përse do të mendoja, po të mos i kisha gjithë ato telashe? U llahtarisa kur mendova se do t’i ngjaja këtij insekti ngjyrë kafe, që rri e më shikon pa pikë frike, nuk vrapon, megjithëse ka gjithë ato këmbë, nuk fluturon, megjithëse ka krahë. Ja, për shembull sot, do të dal buzë detit, vetëm natyrisht, nuk do të mundem të hyj në kafene, por kjo s’ka asnjë rëndësi. Do të marr një shkop e do të bëj llogaritë e mia në rërë, mbase edhe do të pikturoj rrugë, shtëpi, do të shkruaj një letër, nuk di se për kë. Njeriu ka nevojë t’i shkruajë dikujt diçka, qoftë dhe pa adresë, duke menduar se dikush mundet ta lexojë, megjithëse era do ta ketë fshirë. Jam nga ata që mendojnë se vetmia largohet nga ai që mendon se nuk është vetëm, kur ka erën me vete, kur ndjen në shpirt dëshpërimin, kur uria e pickon dhe llogaritë i bëhen lëmsh në kokë.
Kur arrij në këtë pikë, ngre sytë drejt insektit ngjyrë kafe, i sigurtë se e kam dërmuar plotësisht, patjetër ia kam thënë mendimet e mia. Mirëpo insekti tani nuk është një. Para meje qëndrojnë dy qënie të njëllojta, që e ndiej të vështirë t’ua dalloj ndryshimin. Vetmia mposhtet kështu, më thotë njeri pej tyre, ai që është më pak kafe.
Hap ngadalë krahët dhe për herë të parë e shoh të fluturojë. Bën një rreth të vogël në ajër dhe zhduket brenda flokëve të mi. Pas pak të njejtën gjë bën edhe tjetri. Në fillim nuk e kuptoj përse shkuan në kokën time, në folenë e flokëve të thinjur, që kanë kohë pa u qethur. Meqë dua t’i shikoj e të kuptoj ç’bëjnë atje, ngrihem ngadalë, shkoj në banjë ku është një pasqyrë e vjetër. Menjëherë çdo njeri i ndershëm do të fyhet nga ajo pamje, do t’i vrasë sytë ai imoralitet i paparë që është duke u kryer në kokën e tij. Natyrisht edhe unë do të fyhem rëndë, gjë që do të duket nga fytyra e skuqur që do të shfaqet pas qelqit të rrjepur të pasqyrës, që padyshim duhet të jetë fytyra ime.
O zot, më vjen të ulërij, përse zgjodhën kokën time për të bërë gjithë ato turpe. Mos vërtetë koka ime është duke u shndërruar në një nga ata hotelet e kategorisë së fundit, ku kushdo, me pak lekë mund të shfryjë në çdo kohë të ditës epshet e tij? I njoh mirë ato bujtina, ku shfaqen fytyra të trishtuara e të lodhura që hyjnë e dalin, gra gërdalla që presin me buzëqeshje të parapërgatitura t’i marrë dikush e të zhduken nëpër dhomat e vogla, ku pas pak do të fillojnë gjoja rënkimet e qejfit të madh. Deri këtu, mirë, por kur mendimi më shkon te ato shtëpitë, që quhen, ç’emër të tmerrshëm që kanë... dhe mendoj se koka ime tani ka marrë atë emër, bëhem gati të zgjas gishtat, t’i rrëmbej, t’i flak me neveri në vrimën e banjës ato dy qënie ngjyrë kafe. Koka ime nuk është bërë ende bordelo, e them më në fund atë fjalën e poshtër, por në të vërtetë mendoj mos e kam gabim. Mbase ndoshta dhe është bërë pa e kuptuar unë fare dhe duheshin ato dy qënie të pafajshme të ma tregonin.
Heq dorë nga dhuna, nuk vendos ç’duhet të bëj. U ngul sytë dhe atë çast i admiroj tek i shoh të shkrirë te njëri tjetri, u dëgjoj psherëtimat, betimet për dashuri të përjetshme, nuk të kam tradhtuar kurrë, je imja, vetëm imja, e të tjera mbroçkulla të tilla, që duket se të mallëngjejnë, por në të vërtetë të ngjallin krupë. Tani duket se ua kam zili, jo vetëm krahët, të cilat i përdorin kur duan të shkojnë në atë bordelo, ( ç’emër i lemerishëm! ), që këtë çast duket se është koka ime, por edhe zotësinë për të bërë turpe pa e çarë kokën se dikush i shikon.
I lë atje ku janë, ulem, ndjej të më pushtojë një vetmi e hidhur, megjithëse nuk jam i vetëm, kam hallet, kam një çift që bën dashuri të tërbuar mbi kokën time dhe nuk e kuptoj që më zë gjumi dhe shikoj ca ëndërra të llahtarshme, ku bie rob i qënieve me shumë këmbë e sy që nuk i di në ç’ngyrë i kanë. Ato janë më të mëdha se unë, fluturojnë me zhurmë të tmerrshme, mburren, më bëjnë të mblidhem e të mbështillem thellë në veten time e t’i lutem zotit të më bëjë insekt, domethënë një qënie të fortë fluturuese, që mund të shkojë ku t’i pëlqejë, të mos ketë halle, të bëjë dashuri ku t’i dojë qejfi, edhe në kokën e papës, në se vendet e tjera janë të zëna. Duhet të kem qeshur vërtetë, megjithëse në gjumë, kur e mendova veten se mund të shkoja me të zgjedhurën time në çdo kokë të vyer, presidenti, kryeministri a miliarderi, të bënim atje ç’të na deshte qejfi, ta përdornim për epshe, pistë vallzimi, por edhe për nevojtore. Ç’qejf, vërtetë qejf i papërsëritshëm!Është ëndërra më e bukur që duhet të kem parë në gjithë jetën time.Kur zgjohem, e shoh veten në karriken time të vjetër me rrota, rrënqethem që dita fillon me vetmi, sepse syri nuk më zë gjëkundi atë të voglin, të paturpshmin, epshorin e llahtarshëm ngjyrë kafe. Nuk duket kund, rënkoj, patjetër edhe flas. Ma paska rrëmbyer ajo zuzarja, ndoshta e ka tretur e shkrirë në afshin e dashurisë së madhe, mendoj, a mbase edhe bërtas. Shkund flokët me kujdes mos ndodhen ende aty. Veç disa thinjave të gjata, nuk bie gjë tjetër. Vendos të dal, nuk mund të rri dot vetëm. Hap derën dhe sytë e mi shqyhen e ngrijnë. Aty poshtë shoh një njollë ngjyrë kafe. E fus në gishtat e dorës së djathtë, e vendos në pëllëmbën e dorës së majtë, mbyll derën se nuk dua që dikush të më shohë të shqetësuar, të mallëngjyer, ndoshta edhe të përlotur, për një insekt ngjyrë kafe, të cilit ia kisha zili krahët, megjithëse nuk fluturonte, por sidomos më tepër zili i kisha trimërinë. Në dritën e sapondezur vë re se nuk është një, janë të dy, të përqafuar, të ngrirë e të palëvizshëm. Ç’kokëkrisje, mendoj. E përdorën fluturimin vetëm një herë, vetëm për të vdekur duke bërë dashuri në kokën time. E ndjeva veten tepër të vogël, si në atë ëndërrën që pashë. Mos ndoshta nuk duhet jesh njeri për të vdekur nga dashuria?
I fus të dy me kujdes në një zarf  të verdhë, pa menduar se një ditë do t’ia postoj dikujt. Megjithatë një adresë e shkruaj. Kushdo e merr me mend  se nuk është emër njeriu, s’ka drejtim rruge, as numër dere. Mund të më thoni, a i takon kujt një nder kaq i madh, t’i trokasë postjeri një ditë e t’i sjellë atë zarfin e verdhë, ku fshihet sekreti i fluturimit?

27.03.2003



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •