KROKAMAT
| Friday, 07.27.2007, 08:15 PM |  

Dy re u shfaqën menjëherë në qiell kur thesin e zi të mbushur plot me eshtra e plasën dy mushamaveshur në qoshin e asaj godine të braktisur vitesh. Dy retë e zeza në fakt vetëm sa imituan krokamën e korbave, që u shfaq, u dëgjua dhe u shua pas Kodrës së Mavijosur. Pastaj, e gjitha u tendos nën një thupër të zjarrtë, që u shkëput nga qielli e përfundoi aty ku zëri i këmbanave dëgjohej çalë.
“Më mirë që s’dëgjohen,” – tha më i moshuari.
“Eh,” – shtoi më i riu, - “ku dëgjohen ndonjëherë këto këmbana… Kanë një zhurmë të frikshme, të …
“Thuaj s’janë si të kishave tona,” – ia preu më i moshuari.
Dhe vetëm kaq vazhdoi ai dialog midis tyre. Qielli u nxi më shumë. Vetëtimat dukej sikur përsërisnin induksionin, teksa zgjasnin kthetrat e tyre mbi kodrat që krijonin atë gropësi. Ia krisi shiu. Një ujë i pistë, i ndyrë, vërshoi pastaj me vrap grykës dhe si i tërbuar iu bashkua lumit.
 Ata të dy herë vështronin njëri-tjetrin e herë thesin në atë qosh…, derisa më në fund dremitën.

***

Ky nuk ishte synimi i asaj rruge. Nuk ishte as mendimi për një fund të tillë. Pak rjeshta të mbetur në një gazetë lokale sollën në dritë faktin. E gjitha vërtitej pastaj pas atyre rrjeshtave, derisa në anën tjetër të kufirit u prish qetësia. Lajmi mbërriti…
“Ej, zgjohu, zgjohu,” – i thiri më i moshuari, i cili fshiu sytë e vet dhe tentoi t’i afrohej më shumë më të riut.
“Ah, o ç’gjumë më kish kapluar. E di ç’po shihja?” – ia ktheu tjetri, duke fshirë sytë e shtriqur duart.

***

Ajo ishte një zyrë. Një zyrë komode. Në tavan vallëzonte çuditshëm një refleksion drite. Në dysheme krihej tërë komoditeti i mermertë e i qelqtë që e rrethonte. Në mes dy kolltuqe. Në dy këndet kompjutera dhe paisje moderne elektronike. Celularë, fakse, makineri të shumta. Të gjitha të modës dhe prodhime të kohës më të fundit. Në mur panorama. Vetëm një bastun, aty afër derës dukej jashtë modës së sallës. Ai ishte ndryshe. I latuar e i gdhendur mirë. Dukej se ishte punuar me mjeshtëri e kujdes. Dukej se duar njeriu e kishin punuar, ndryshe nga ato paisje që pushtonin atë zyrë, ku të gjitha ishin prodhime fabrikash.
Pashë të hapej një derë. Fshiva sytë. Jo s’ishte derë! Ishte, m’u duk… Debat me veten. Në fakt aty doli një çupëlinë e veshur mini, e tëra në rozë, me një tabaka bosh në duar. Mbi tabaka një pecetë. Një pecetë që s’ka ngjyrë t’a krahasosh. Le të them se ishte e bardhë si bora e malit. Pastaj, nuk pashë s’e si u mbyll ai vend nga doli ajo çupëlinë, ajo bukuroshe trupgjatë e flokëmbledhur.
Prita sa të shihja  një veprim të dytë. Isha me fat. Aty ku një panoramë aq e madhe tkurrej e bymehej sa herë që një buton shtypej atje tej, krijohej një hyrje, e cila të jepte si në pëllëmbë të dorës edhe atë që syri nuk arinte t’a fiksonte për aq sa ajo hapej e mbyllej në çast. Ku ç’të shihje?
Aty në katin e tridhjetë të asaj ndërtese, ku ndodhej ajo zyrë, ajo pjesë prapa panoramës ishte kopsht natyral i mbushur e stolisur me ç’ka të ka parë syri e ç’ka të kanë treguar librat. Kopsht natyror me pemë, lule, hardhi e ku mund të tregohen e  përshkruhen të gjitha. Në mes një shatërvan. Pranë tij një kolltuk. Në kolltuk një mesoburrë. Përballë tij dy burra. Njëri shkruante e tjetri diktonte. Pastaj ai që diktonte vinte e i pëshpëriste në vesh atij të ulurit në kolltukun me rrota buzë shatërvanit.
“Dëgjo mirë! – ngriti zërin i uluri në kolltuk. Foli me ton të lart dhe as kokën s’e ngriti lart.
“Si urdhëroni, Zotëri, -ia ktheu me të sphpejt ai që vinte e i pëshpëriste në vesh.
“Vallja ka nisur. Bisha ka dasëm. E përfolura është nusja e tij. Ftesa është më vonesë, por edhe në kohë në fakt. Është për të gjithë sojin. Shkruaje, - dëgjove?” – shtoi ai, po me atë ton të ngritur, vetëm me një ndryshim nga ajo e folura e parë, se e lëvizi pak kokën në drejtimin e kundërt me shatërvanin, aty ku një majmun, a racë majmuni, kacavirej dhe bënte zhurmë. Heshti një çast. Shfryu. Pastaj vazhdoi prapë.
“M’a qëroni  atë specie, mbydhjani squpin, kur flas unë. Dëgjuat?” Të dy lanë punën dhe iu turrën majmunit. Ai bëri nja dy kërcime dhe në të tretin ra në një rrjetë me bisht të gjatë, model i ngjashëm me atë që koleksionistët përdorin për të kapur fluturat nëpër male.

***

“Po, thesi?”- ulëriu më i moshuari dhe brofi në këmbë. “Ku është thesi?”- shtoi ai, duke bredhur si i përhumbur në atë dhomë më suva të rrëzuar.
Tjetri gati kishte ngrirë me supet ngritur, që në çast i ngjanin njësh me kokën.
“Bo, bo na mori lumi”- tha më i moshuari. “Mjerë ne, kaq e patëm,” - vazhdoi ai, teksa mbante kokën me duar, shkulte flokët dhe ofshante, shante ndyrë dhe shfrynte nga inati.
Më i riu dukej i frikësuar, por jo aq sa ai, të paktën nuk bënte ndonjë gjest nga ato të tjetrit. Vetëm fytyra e tij shprehte diçka të ngjashme me shokun e tij.
“Ah, ai gjumë, ajo dremitje. Si s’na u tha trupi. Si s’duruam edhe pak. Si, si…”- vazhdonte të shfrynte më i moshuari.

***

Në zyrëletrës iu vula. I uluri në kolltuk e miratoi në heshtje, vetëm më një shikim dhe një lëvizje të dorës, pikërisht atë lëvizje që ai thuajse kryente rëndom. Ai që i pëshpëriste në vesh nxitoi të hapte një makineri. Pastaj se ç’ndodhi. Aq sa të flashtësh sytë, i uluri në kolltuk, shtypi një buton në kolltukun etij. E gjithë pamja u vesh në blu. Pamja e atij shatërvani u shndërrua në një ekran të madh, ku me njëherë u shfaq në fillmi vetë i uluri në kolltuk dhe pastaj një tjetër. Tjetri, I ulur në një makinë, mbante në prehër një laptop, dëgjonte me kujdes nga kufjet dhe shihte në ekranin e laptopit të tij.
 “Mark? Situata është ndryshuar. Ne kemi mallin në duar. E morëm dje. Ishim me fat. Pasi i vumë në gjumë ata dy, gjithshka shkoi siç e kishim planifikuar. Tani…”, foli i uluri në kolltuk, duke e ndërprerë fjalën nga një tështimë, ndërsa dy çupëlina, gati kopje si ajo e tabakasë, menjëherë nxituan me peshqirë të bardhë që t’I fshijnë stërkalat që pështyma i la atij në fytyrë e në rroba.
Marku nuk priti të vazhdonte fjalën, por me një çere të ndryshua pyeti:
 “Çfarë tani, çfarë? Anton, vazhdo. Sqarohu! “ – i shtoi pyetjes së tij me një pazë në mes të fjalëve, që u duk sikur iu mbajt goja.
“Tani, - vazhdoi Antoni, I uluri në kolltuk, emrin që ia mësova prej market, - ne kemi bërë gati ftesat. Dasma ka filluar…”.
“Ju mendoni se ka filluar?” – ndërhyri Marku.
“Po. Do të dëgjosh orkestrën?” – tha dhe pyeti menjëherë Antoni.
“Mos u ngut, mos” – këshilloi Marku, i cili vazhdoi të flasë më me rrëmbim.  “Dasma na takon ne. Ne kemi nusen, ne kemi dhëndrin. Ne kemi…” – tentoi të vazhdonte fjalën, por një britmë e padëgjua më parë e Antonit ia preu fjalën.
“Pa vazhdo, vazhdo. Më thuaj kodin, më thuaj se ku është shkruar ai?” – vazhdoi rrëmbyeshëm Antoni, dhe shtoi më tej, “të besoj se ju jeni “pronarë të kësaj dasme, pronarë…”.
“Pikërisht atë mundohem të të them, të të sqaroj”- tha Marku.
“Po thuaje pra”- foli prerë Antoni.
“Ja kodi. Ja ku është. Ju keni thesin ne kemi këtë”, foli Marku dhe shtypi një video ku tregohej direkt një plak i mbyllur në një dhomë, që ngjante si një bunker nën dhe. Dhoma bunker ishte rrethuar nga një skuadron uniformash ushtarake të armatosur çuditshëm. Nga ajri mbi bunker fluturonte pandërprerje një helikopter. Diku përballë dhjetra autoblinda dhe tanke. Bunkeri ndodhej në zemër të një mali, thellë një zone ushtarake të ndërtuar vite më parë, në atë cep ku nuk shkelte këmbë civilësh.
“Epo mirë, pra. Ju doni t’a bëni këtë mesele thikë me dy presa, ë? Ju doni të luani rolin e dasmaxhiut? – shfriu Antoni dhe mbylli ekranin.
Marku qeshi. E qeshura e tij krijoi një echo në zyrën-kopsht të Antonit, ndërsa imazhi i fundit i Markut mbeti si një hije aty në atë ekran që fikej e fikej ngadalë e ngadalë.

***
Antoni s’kishte qetësi. Rreth tij qëndronin jo një e dy çupëlina, pro dhjetra. Të  gjitha një uniformë. Një pamje. Një fytyrë. Burra të tjerë ishin shtuar. Kostumezinj, të kollarisur, të bëshëm e të gjatë. Burra të një soji, të një marke, dukeshin si kopje e njëri - tjetrit. Antoni ngriti paksa kokën. Lëvizi një dorën e majtë dhe vetëm kaq. Një çupëlinë u shkëput nga grumbulli i çupëlinave që rrinin në këmbë dhe i solli një gotë me ujë. Ktheu një gllënkë. Duart I dridheshin. Uji Brenda në gotë dukej sikur ziente. Vajza zgjati tabakanë. Ai e shtyu me forcë dhe fluturoi gotën mbi grumbullin e burrave.
 “Akoma rrini?!” – ulëriu Antoni. “Makina e tij akoma s’ka mërritur tek Kthesat e Bollës, dëgjuat? Zhdukuni!”- foli dhe kaloi dorën tjetër mbi ball. Ishte zhytur në djersë. Shikimi i mbeti në dritare.
Sa të hapësh e mbyllësh sytë, gjithë ai grumbull burrash u gjet mbi ashensorë. Pastaj makinat e tyre lanë një fjollë tymi pas.
Tek Kthesat e Bollës nata ende s’kish rrënë. Aty s’kishte qetësi. Dhjetra makina kalonin gati në ç’do sekondë. Dhe kjo ndodhte çuditshëm në atë orë, në atë vend. Herë të tjera aty kishte patur qetësi nga ajo anë.
 “Duhet bllokuar rruga nga ana tjetër.”- foli ai që I pëshpëriste në vesh Antonit në zyrën e tij, ai që vetëm diktonte ato që Antoni urdhëronte, menjëherë pasi uli celularin që kishte në vesh. Dhe ashtu u bë. I vunë nga një dorë dy makinave të tyre dhe ato u gjendën me rrota përpjetë në mes të rrugës. Kaq e pati dhe vargu i makinave u ndal. Aty prapë s’kishte qetësi. Njërëz që dilnin nga makinat dhe bërtisnin. Bori makinash që binin papushim. Ata, kostumezinjtë e kollarisur rrinin dhe heshtnin në makina. Pastaj u hap dera e njërës prej makinave. Dolën dy prej tyre. Një breshëri arme. Një ofshamë u këput në mes. Dhe heshtja kaploi atë anë të rrugës. Asnjë fjalë. Asnjë zhurmë. Asnjë bori makine nuk u dëgjua tek Kthesat e Bollës. Në anën tjetër të ndarë me një mur lulesh autostrada gjarpëronte e gjarpëronte. Askush s’kishte parë s’e ç’ndodhte në anën tjetër. Kaluan pesë minuta më shumë nga koha e menduar. Celulari tringëllua. U ndërpre dhe prapë tringëllua.
“Po vijnë policët. Nëpër makina. Na e ka hedhur ai. I ka hypur avionit…”- foli disi jozakonshëm e  çalë Antoni nga prapa celularit, me një zë që dëgjohej në fakt shumë qartë e fuqishëm.
Pastaj makinat e përmbysura në mes të rrugës u ngritën menjëherë. Rruga u hap dhe aty rruga filloi të gjarpëronte. Një ambulancë dhe policia kishin zënë vend aty ku thyhej paksa Kthesat e Bollës, ndërsa ata ia kthyen shpinën asaj.

***
Në ekranin e një televizori të vogël një tekst lëvizës lajmëronte papushim për mbledhjen e ditës tjetër. Mblidhej Komisioni Ndërshtetëror që përbëhej nga anëtarë prej pesë vendeve më të fuqishme të Botës. Komisioni mblidhej për të fundit herë. Ai do të shihte dhe gjykonte pretendimin e fundit të shtetit të vogël dhe do të shikonte edhe ankimet e shtetit tjetër. Do të shihej ç’do detaj, ç’do fakt, ç’do argument. Kishte kohë që ky vend kishte ngecur në pengesa të shumta prej këtyre marifeteve që luante paraja, që luante fuqia e “Botës së Floririt”. Por shansi kishte trokitur në derë. Zoti e kishte dhënë dhuratën e tij. Dëshmia historike, fshihej tek ai thes i zi, tek ato eshtra…
Atë natë ushtria ndali marshimin. Të gjithë ndejtën gjatë sit ë ngrirë. Mbreti, i cili i printe asaj ushtrie u sëmurë krejt pandehur e mistershëm. Lajmi u hap menjëherë vesh më vesh. Askush s’e besonte. Askush. I ri. Fare I ri. I bëshëm, i fortë, i bukur dhe tepër i shëndetshëm.
“Si ndodhi? Si ka mundësi? Si…”- pyetej kudo në atë gjarpërim ushtarësh që dukej si një dysh e sikur bashkonte dy kodrat përballë njëra-tjetrës. E ata që ndodheshin më afër tij pastaj i larguan me forcë. Të gjithë qëndruan matanë Kodrës. Vetëm një burë qëndroi aty. Vetëm ai diçka nxorri nga gjoksi. Vizatoi, shkroi në një lëkurrë dhe vetëm ai e di se ç’ndodhi më tej. Lajmi ishte i keq. Lajmi vuri në kujë Kodrën. Lajmi gumëzhiu kudo. Diku edhe u festua, diku u qa dhe u qa shumë. Vetëm ai burë s’u pa më. Ai burë që e varrosi me duart e tij Mbretin e atij vendi. Ai e dinte se sëmundja e tij prekte njeriun dhe s’e falte. Ai kishte shansin e vetëm t’i shpëtonte asaj sëmundjeje. Ai ishte nga një vend ku ilaçet prodhoheshin hershëm. Ai iu bashkua mbretit për hir të një historie dhe mbreti e bëri më të besuarin e bëri këshilltarin e vet në këmbim të një marrëveshjeje. Ajo marrëveshje fle tani në dhe, fle bashkë me mbretin, ndoshta mund të zgjohet tani me atë thes, me ato eshtra…
Ashtu me sytë nga ai ekran i vogël, më i moshuari, kishte hequr mushamanë e tij të verdhë me shirita të zinj anash, kur brofi sikur t’a kishte pickuar ndonjë mizë dhe foli:
“Unë e di, e di unë…”
“Çfarë di ti, çfarë? Thuaj pra, fol?”- nxitoi tjetri.
Pastaj buzëqeshi. Rroku tjetrin në qafë, fiku televizorin dhe nxitoi të vishte mushamanë. Urdhëroi edhe tjetrin të bënte të njëjtën gjë dhe dolën që aty.
 “Ç’po ndodh, vërtet  ç’po ndodh?”- tha tjetri sërrish dhe eci pastaj pas tij.

***

“Mark? Unë e di që më shikon. E di se ç’mendon tani. Por ti s’e di se ç’mendoj unë. Ti s’e di se ç’surprizë kam unë në fakt për ty”- foli Antoni duke lëpirë buzën ngadalë, ashtu i ulur në atë kolltuk të çuditshëm me rrota e përballë atij ekrani misterioz, ku herë shfaqeshin ca grimca e herë një vijë drite kalonte si vetëtimë shumë shpejt, madje aq shpejt sa dukej si një refleksion drite që vinte nga ndonjë drejtim tjetër e përplasej aty në atë ekran ngjyrë blu. Dhe sa herë ndodhte kjo gjë në atë ekran, aq herë Antoni pështynte drejt ekranit. Pastaj ofshau, mori frymë thellë, shtypi butonin dhe iu kthye atij që i pëshpëriste në vesh.
 “Plani ka ndryshuar. E kam këtu në kokë. Kam tjetër lëvizje në këtë rrëmujë. Paguani atë të laboratorit. Lëvizni. Jo me para në dorë. Me çek. Çeku në adresë të asaj bankës në Zvicër. Firma. Ajo që paguam atë, atë që na solli lajmin për kodin. Përdor me kujdes inicialet. Jo datë. Paguani pa kursim. Sa të dojë dhe kërkojë ai. Dëgjove?”- përfundoi Antoni.
Ai që i pëshpëriste në vesh, u përkul, i puthi dorën dhe nën shoqërinë e tre të tjerëve doli nga dera.
Antoni e ndoqi me sy, por s’foli. As nuk lëvizi për aq kohë sa ai me tre të tjerët dolën nga ajo zyrë-kopsht. Sa dolën, Antoni ngriti dorën në shenjë për ndihmë, me ato lëvizje të çuditshme të tij në fakt, që dukej se formonin një gjuhë apo kod gjuhe më vete që kuptohej nga ajo ushtri e çuditshme nga e cila rrethohej në çdo çast, nga ata shërbëtorë të sëmurë pas tij. Ai kishte kërkuar të lëvizte nga ai pozicion. Menjëherë e çuan në front të dritares. Pa përjashta dhe tundi kokën.
 “Po sikur…”- foli disi me vete nën dhëmbë dhe s’vazhdoi më gjatë. Tre gjatovinë kostumeveshur e të bëshëm, tipikë të atij vendi ku shihje veç të tillë, pa ndonjë numër të caktua, iu afruan menjëherë pranë, e më pranë, derisa ai uli dorën e tij të djathtë, të cilën e kishte të ngritur lart me gishtin tregues nga dritarja.
 “Plakun. Dua atë plakun. Dua t’i bëj një privilegj. Le t’a trajtojmë ca kohë këtu, le të gëzojë pak jetën, le të vijë këtu të shijoj pak erë jete, pak erë nga kjo botë, nga kjo botë, nga kjo bo…të”- foli e kërcëlloi dhëmbët.
Njëri nga të tre iu ulë në gjunjë. Dy çupëlina filluan t’i fërkonin duart. Pastaj ai që u ul në gjunjë foli lehtë, shumë lehtë e qetë:
 “Plaku është…”
 Antoni s’e la të vazhdonte. Iu këputi fjalën në mes. Shfryu gjithë nerva.
 “E pastaj?”- këtë e di unë. “Po kjo është lojë, këtu fillon dasma. E di që është atje. E di që ruhet. Por edhe nga ata që e ruajnë ka që më duan mua, që e duan vallen time, që e duan lëvizjen e gishtave të mi. Kanë kohë që paguhen ata dy. Njërin e bëra edhe Kryeministër të atij vendi kohë më parë, tjetrin do t’a bëj President. Pse kot paguaj unë. Dëgjoni dhe zbatoni këshillat e mia. Është koha të japin prova.”
Ata morën drejtqëndrim. Aty ra heshtja. Ai u kthyë sërrish nga dritarja. Një zog ndaloi ca sekonda në cep të dritares, pa si i trembur përqark dhe iku fluturoi e fluturoi derisa flatrat iu bënë njësh me qiellin. Antoni kishte dremitur ashtu në heshtje.

***
Më i riu prej atyre dy mushamaveshurve ecte përkrah tjetrit dhe habitej me vete.
 “Po të paktën më thuaj  ç’po bëjmë, ku po shkojmë? Unë s’jam robot dreqi e mori. S’jam as idiot. Ne u nisëm bashkë. Ne u përzgjodhëm se kemi në gjak dashurinë për vendin dhe jo për…” – foli ai dhe e tërhoqi nga krahu si me forcë më të vjetrin nga mosha.
 Më i moshuari u ndal, u mendua për ca sekonda, duke ia përqëndruar sytë veprimit të tij dhe foli:
 “Është puna e kodit, ti e di apo jo? Po kodi nuk është vetëm në ato kocka…”
 “Po ku pra tjetër?”-pyeti më i riu
 “Këtë mundohem të të sqaroj. Duro!”- ia ktheu më i moshuari.

***
Ata u ndalën menjëherë. Makinat si kuaj të harbuar mbushëm tërë atë hapësirë para merkatos me tym. Pas pak u pa Keco, tatuazhbërësi i atij qyteti të ecte mes dy prej tyre. Aq ishte ajo ndalesë. Aq sa ende pa nxjerrë tymin e ndalesës makinat u ndezën prapë. E zeza si një shall mëndafshi gudulisi në fillim një kullë të gjatë aty ndanë rrugës pastaj iu drejtua reve. Kishin kaluar thuajse një orë e gjysëm nga ajo kohë kur morën Kecon me vete. Pa folur. Vetëm shenja dhe lëvizje kokash. Gjithmonë komandonte ai që i pëshpëriste në vesh Antonit, prandaj herë pas here rrinte dhe rregullonte kufjet e celularit në vesh. Lëvizi pastaj më majtas, mblodhi të djathtën grusht, pastaj e hapi menjëherë dhe e shtriu Andej nga të gjithë gati fluturuan menjëherë. Ca iu ngjitën mureve rrethuese, ca prenë ca tela rrethues, ca u kacavirën pemëve dhe gati në një kohë u gjendën në këmbë të portave që ndodheshin në të majtë dhe të djathtë të asaj vile tepër të strukur mes pemëve. Nga një  çantë nxorën një aparat të vogël, di ç koduan dhe fap portat u hapën menjëherë e pa zhurmë. Hynë Brenda. Në korridor ishte një tryezë e madhe, e gjatë, me këmbë të mbështetura në këmbë elefantësh të drunjtë. Në mes të tavolinës lule. Bri luleve një tortë disakatëshe e filluar nga dy anët e saj, por e prerë me kujdes dhe pa e dëmtuar. Në krahun e djathtë të tortës një kartolinë. Në kartolinë shkruhej: “Gita, motra ime e dashur u bëfsh 100 vjeç. Rruga më gjeti papritur larg teje, prandaj të kërkoj të falur që nuk gjendem në këtë festë të shtrenjtë të ditëlindjes tënde të njëzetë. Vëllai yt Marku”.
Dhe aty ku ishte kartolina, një gotë e mbushur plot me shampanjë ende s’i kishte qetësuar stërkalat, të cilat tërhiqeshin ashtu zvarë-zvarë në qelqin e gotës me fron tepër të gjatë, delikat e të hollë. Iu afrua gotës komanduesi. E mori në duar, e ledhatoi dhe pastaj kapi me dorën që ledhatoi gotën, kartolinën. Ia zgjati gotën Kecos. Ai pa përqark, ashtu i hutuar, tepër i trembur dhe zgjati dorën t’a merrte gotën. Dora i dridhej. Lëngu i gotës rifilloi të prodhonte rrathë të vegjël papushim. Pastaj ktheu kokën nga komanduesi.
 “Ajo gotë është për ty. Eh Mark, Mark. Gëzuar Mark. Gëzuar motërz. Gëzuar vëlla çko. Edhe ne Mark të kemi ardhur të t’a urojmë motrën, të të bëjmë një respekt të madh ty. Kemi Kecon këtu. Ai ka gotën e lënë për ty. Kështu me një rrugë e dy punë. Gëzuar Mark!”- heshti pastaj dhe iu kthye Kecos.
 “Pije me fund!”- e urdhëroi. Pastaj ia mbushi me shishen në tryezë edhe dy a tre herë të tjera. Kecos iu zguedulluan sytë. U ngjitën shkallëve. Hynë në dhomën ku ishte shtrirë Gita. Iu afrua komanduesi dhe e ledhatoi në faqe. Pastaj në ballë. Dhe pastaj e shkundi. Hajde zgjohu. S’kemi shumë kohë për të harxhuar për këtë skenar, duke i bërë me shenjë njërit prej tyre që fiksonte ç’do gjë në një kamera të vogël.
 “Jemi me vonesë”- shtoi pastaj.
Gita e tromaksur nga ajo skenë e papritur bërtiti me gjithë fuqinë që kishte. Një oshëtimë tmerri kaploi dhomën ngjitur dhe kaq u desh sa e ëma të shfaqej në front të derës. Ajo me duart në kokë e duke shkulur flokët, në fillim ran ë gjunjë pastaj krejt pa ndjenja u gjend në tokë. Gita e mbledhur kruspull, tentoi të lëvizte, ashtu e veshur për gjumë, por dy duar të fuqishme s’e lanë.
 “Dua një gonxhe, një gonxhe të bukur. Aty ku mbaron fundi i barkut… Ore shpejt, shpejt pot ë them!” – urdhëroi Kecon.
Keco vazhdoi punën.

***
“Dëgjo këtu, plak matuf, dëgjo mirë! Ti ke kodin në kokë. Ti di kodin. Ti di… Po ne dimë…” – dëgjohej ky zë në një dhomë, ku ai që fliste ishte me kurriz nga dera dhe me sytë nga dritarja e vogël. Unë jam Stefi, punoj për shtetin. Kam vite që merrem me këtë punë. Njoh pleq, të rrinj, të reja, nipër e mbesa. Njoh e s’më njohin. I njeh puna ime në fakt. Puna ime është si era. Era fryn. Era është e lehtë e butë, por era është e fuqishme, shumë e fuqishme, e rreptë. Era e rreptë rrokullis shkrepa e s’gudulis. Era e fortë s’bën shaka. Unë ngjaj me erën. Në fakt unë preferoj të parën, deri sa dhëmbët s’më kërcasin. Dhe ti o plak kur të shohësh dhëmbët të më kërcasin, atëherë ka marrë fund kodi yt, nuk hyn në punë më ndihma jote”- përfundoi Stefi duke ia ngulur sytë plakut.
 Plaku lëvizi ngadalë. Pastaj vuri dorën mbi një dalje hekuri, fshiu buzët. Kaloi dorën tek hunda dhe pastaj tek flokët.
 “Unë e kam thënë atë që di. Unë e kam thënë. Atë di. Atë tregova. Kaq di…”- tha plaku.
 “Lehtë, lehtë! Butë, butë. Thiri edhe njëherë mendjes. Qetësohu. Thiri.”- foli Stefi, duke kthyer kokën nga një makineri që bluante e bluante papushim dërrasa të thata diku nga fundi i asaj errësire.
 “Unë…”- tentoi të fliste plaku, ashtu gjysëmserbez e me një drithmë nëpër buzë.
 “Mos fillo më me unë, mos më, por me numra, shifra, gërma, fjalë”- ia preu fjalëm dhe vazhdoi më tej. “Më thuaj kodin! Kodin!”
Ai dridhej e drithej si thupër. Fytyra i ndryshoi në çast dhe i mori një çehre sit ë një tulle të pjekur shumë. Bëhej më i egër e më i egër në çdo detaj, në çdo lëvizje e në çdo pjesë trupore shfaqej ky egërsim. Iu afrua aq shumë plakut sa u duk sikur ia kafshoi hundën.
Plaku mbante veten, por jo qetë. I përhumbur. I shushatur. Pastaj kafshoi buzën dhe solli nëpër mend atë ditë, atë çast. Atë moment, sebepi i të cilit e mbante aty. Kurrë se kishte menduar këtë mesele të ishte e tillë, por ja që ajo ishte e tillë për fatin e tij. Ndoshta s’duhej të kujtonte më, por ja që…
…Aroni ishte më i moshuari i vendit të tij të vogël, njeriu që kishte hyrë në librin “Guinness’. I kishte kapërcyer prej kohësh të njëqindat dhe ende mbahej i fortë. Ai ishte nga derë e pasur. Kishte toka, prona, kishte pasuri të trashëguar. S’kishte fëmijë, edhe pse kishte qenë dy herë I martuar. Kishte një shërbëtor. Sherbëtori ishte nga vendi fqinj. E kishte ritur sherbëtorin si djalin e vet. Atë e kishte gati çdo gjë. Unë isha miku i tij, miku i vetëm.
Atë ditë më dërgoi Goron, sherbëtorin e tij të më thërriste. Ika me vrap. E gjeta ulur në salon.
“Ulu!”- më tha.
U ula. Prisja të më fliste. Nuk foli. U ngrit. Kaloi nga salloni në dhomën e parë majtas. Unë gati kasha qepur shikimin pas tij. Pas pak erdhi. Mbante një rrobë në dorë. Ishte një triko e thurrur leshi. Dukej e vjetër, e bërë ndoshta vite e vite më parë. Nga Brenda trikos nxori një lëkurë të palosur qingji të vogël. E vuri në tavolinë. Pastaj mori pak miell. E spërkati. E fërkoi mirë miellin mbi të. Aty u shfaqën ca viza, ca zhgaravina të lëna jo fort me kujdes mbi lëkurë.
 “Na, mbaje. Mbaje!”- më tha. “Është për ty. Është për këtë vend. Këtu fshihet fati ynë. Këtu është fati I këtyre gurëve, kësaj fushe, këtu. Dhe u mbush me lot. Tre pika loti, dy nga e majta dhe një nga e djathta rrëshqitën prirazi me hundën, derisa ndaluan aty ku mjekra formon një grykënajë të vogël me buzët. Pastaj heshti. Mbeti gati gjysëm i ngrirë mbi tryezë. Unë shtanga. S’dija sit ë veproja. Thirra Goron. Ai në fakt kishte qenë në krahun tim të djathtë.
 “Ai iku. U nda nga ne!” – i thashë Goros.
 “Ah, - tha Goro, ai kishte ditë që s’ndihej i qetë. Kishte ditë që kishte ikur. Diçka serioze e mbante midis nesh, ashtu pa bukë e pa ujë.”
Pastaj e mora lëkurën e palosa mirë e mirë dhe nisa t’i bëj adetet trupit të pajetë të Aronit, mikut tim të paharruar, ndërsa trikon e leshit s’e luajta nga vendi. Nuk pashë as s’e ç’kishte tjetër në të brenda.
“Pra, Goro? Kush është ky Goro?  Fol, fol!” – ulëriu Stefi aty mbi kokën e tij, ndërsa fytyra e Stefit herë i dukej afër e herë larg e shumë larg syve të tij të turbulluar, që shihnin vetëm imazhe në atë çast.
Fshiu sytë. “Kush Goro?”- pyeti Stefin, gati si i harruar dhe i papërmbajtur.
 “Goro, që thatë më parë, ai që pëmendët vetë”- ia ktheu Stefi.
 “Pse fola unë…fola”- tha duke u drithur.
 “Ti në fakt nuk fole. Floën metodat e mia. E sheh tani atë mrekulli. Ai brumbull i çuditshëm metalik ka zbërthyer dhjetra e dhjetra syresh, edhe më kokëfortë se ty.
 “Goro? Goro është në një bunker. Goro është disa mijë kilometra larg që këtu. Ai iku me gjithë trikon e leshit. Iku të shpëtonte e të jetonte i lirë. Por, ata e trajtuan ndryshe. Ata e mbyllën në atë bunker për gjithë jetën e tij. Ai ndodhet mes malesh. Ndodhet aty ku edhe dielli hyn me zor. Ndodhet aty ku veç gjak kullon përditë. Aty as zogu nuk fluturon dot. Aty hyn i gjallë dhe del i vdekur…Aty…”- iu ndërpre fjala.
 “Aty, aty?!”- turfulloi Stefi dhe u kthye prapë me shikimin nga ajo dritare që dukej sikur qëndronte mbi shinën e tyre.

***
Në ekranin e madh blu, para Antonit u shfaq Marku.
 “Dhuratë e bukur, Anton!?- foli Marku duke kërcitur dhëmbët, dhe vazhdoi prapë.
 “Por, prapë ti je i humbur, ti. Kot mundohesh të shpërndash inatin. A e di që ai plaku s’vlen më? A e di s’e ai nuk kushton asnjë grosh. Diçka tjetër vlen më shumë. Është diçka tjetër, Anton?! As laboratori nuk të vjen në ndihmë të planit tënd. Unë kam tashti një dhuratë për ty. Ja shikoje. Marku u shfaq menjëherë në zyrën e Presidentit të atij vendi. Zyra plot me njërëz të kollarisur. Të gjithë të ulur. Vetëm Marku rrinte në këmbë, duke mbajtur në dorë atë tip kompjuteri të vogël në dorë.
 Antoni u shtriq dhe nisi të flasë nxitimthi.
 “Unë e dija edhe atë punë. E dija. Po në fakt thesi me kockat mund të të bëjë më komod në atë zyrë. Shiko ti dhe shiko mirë këtu. E sheh këtë vend? Këtu ka dy thaës. Të ngjashëm. Me kocka të njëjta, të një madhësie, të një ngjyre. Janë prodhuar mjeshtërisht në laboratorin tim. A e di Presidenti se cilin thes ke ti? A e di Presidenti se cilin thes ke marrë ti? A e ka parë Presidenti këtë film të shkurtër? Ja shikojeni të dy dhe dëfreni pastaj në atë dasëm torrollakësh.”- shfryu Antoni dhe shtypi butonin e tij karakteristik, që nxorri në ekran imazhet e dy mushamaveshurve të vënë në gjumë prej njërëzve të Antonit. Pastaj imazhet e filmuara paraqitën skenën kur arkeologët gërrisnin dhe njërëzit e Antonit duke ndërruar thasët.
 “Tani puthu me Presidentin tënd dhe timin bashkë. Ju s’dini të luani. Unë luaj më mirë jashtë atyre zyrave, që ju kanë dhjamosur edhe trutë.”- foli Antoni dhe mbylli ekranin.

***
Presidenti dha alarmin. Marku nxiu i tëri. Ora po afronte. Po afronte më shumë e më shumë. Akrepat kishin marë vrapin e çmendur. Ishte ora kur Komisioni i ndërtuar nga anëtarë të shteteve të fuqishme do të shihte faktet. Ishte ora që do të vinte në vend fatin dhe ofshamën e një shpirti që ende ndodhej në një udhëkryq, në atë udhëkryq ku ndodhej edhe mëmëdheu që donte dhe për të cilin luftoi ai shpirt kur ndodhej në ate trup burri të bëshëm e të fortë.
“Fundja shpirtrat janë shpirtra. Dhe amanetet janë amanete, por ato nuk i tret as dheu ndër ato anë.”- kështu u duk se dikush psherëtiu në atë rrëmujë, por s’u pa mirë.
Punët ishin trazuar edhe planet kishin marrë drejtim të padëshiruar. Ç’do gjë e komplikuar. Tani dukej si një kod tjetër më vete e gjitha kjo mesele që fshihej në një thes, nën një triko leshi, në një lëkurë qingji dhe më së shumti në një lojë plot rrëmujë zyrash, në një çoroditje mendjesh, në një skenë me dy fate, që në fakt vetëm se luanin me fatin e atij Kombi, atij trualli të larë më gjak moçëm e moçëm. Makina e shtetit ishte në lëvizje. U dha urdhëri i prërë.
“Asgjë të mos kurrsehet!”
“Asgjë! Para, flori, ç’do gjë në shërbim të këtij trualli, zemrës sonë”- fliste e fliste ai njeri dhe fjalët dilnin nga një fyt që dukej se i transformonte të gjitha fjalët në rrokje me karakter ushtarak. Fjalët dilnin egër në fakt…

***
Në fakt dielli kishte kohë që kish perënduar, kur më i vjetri i mushamaveshurve hapi derën e pasme të Kampusit qëndror në godinën e vjetër të Universitetit të atij vendi.
 “Si e bëre?”- pyeti më i riu.
 “Hajde pas meje”- ia ktheu ai.
Ecën njëri pas tjetrit. Hijet e tyre qafonin herë portrete fizikantësh e herë panorama të varura nëpër mure në ato koridore të gjata e që dukeshin si pakrye. Diku u ndalën. Aty vetëm një orë tiklonte. Dhe vetëm kaq. Pastaj ra qetësi. Nuk dëgjoheshin më hapa. Më i vjetri kishte dremitur. E kishte kapluar lodhja. Më i riu rrinte gati si i përhumbur në atë sallë të gjërë e të gjatë. Ai vetëm shikonte stendat dhe portretet e varuara nëpër mure. Pastaj edhe ai u ul dhe pushoi një cast.

***
“Male që fluturonin mbi kokën time. Një yll që dukej se herë ngjitej e herë këputej në hapësirën e nakatosur gri në të zezë. Pastaj m’u shfaq dielli si një fytyrënjeriu dhe më buzëqeshte. Papandehur ca korba fluturuan dhe diç përsëritën atë krokamën e atij përroi ku gjetëm eshtrat. Ata më zgjuan.”- tha më i moshuari, dhe vazhdoi.
 “Çuditshëm,- thashë me vete, edhe ëndërrat të shpien atje ku s’ka lidhje, por ama të zgjojnë në kohë.”
Pastaj ktheu kokën nga ora që tiklonte në mur.
 “Janë minutat e fundit!”- tha.
 “Unë s’dua të vdes, s’dua që…”-foli i tmerruar më i riu.
Më i vjetri iu afrua më afër. I kapi dhe i shtrëngoi dorën e djathtë, pastaj buzëqeshi dhe foli:
 “Edhe unë s’dua..”
“Unë isha i ri. Vetëm shkollën kisha ëndërr. Mendoja ndryshe nga ata. Por ata më kishin inat. Më ndiqnin. Një ditë dikush më ndali në rrugë, kur po kthehesha nga leksioni i fundit i arkeologjisë. Unë gati sa nuk mora fund. Kaq e pati jeta ime thashë. “Pas meje”- më tha ai. “Ec pas meje”. Dhe vetëm kaq. Nuk më tha se kush ishte. Unë e ndoqa. Hymë në një shpellë në të dalë të qytetit, aty ndanë ullishtes. Gërmoi nën tokë dhe nxorri një pështjellë. Na më tha. Merre! Merre këtë. Ti mund t’a kuptosh. Ti mund t’a lexosh atë. Unë kujtova se ishte kurth. Kurth si ato që i kishin thurur qindra të tjerëve që mendonin ndryshe. Por në fakt pastaj mora vesh se ishte ndryshe. Ishte një emër. Goro, ishte emri që shkruhej aty, dhe pas atij emri një histori e çuditshme. Ai e kishte lënë këtë tek ai njeri para se ta dënonin në sallën e gjyqit të inskenuar. Aty ishte ajo që unë pastaj kërkova dhe zbulova. Ishte ajo që unë fiksova në atë gazetë lokale me pseudonimin që zbërthen të vërtetën e kësaj historie të çuditshme. Por pse pikërisht ai njeri? Pse ai njeri më ndali mua? Kjo më ka munduar. Në lojën e kockave hyra se mos zbuloja pikërisht këtë lidhje.”- foli dhe ia lëshoi dorën që ia mbante shtrënguar.
U ngrit. Iu afrua orës. E rrotulloi kapakun e madh të saj. Aty ishte një celular. E montoi. Formoi një numër. Pastaj foli:
 “Alo! Jam unë autori i atij shkrimi. Unë jam Arseni. Flas nga Universiteti juaj. Ja kodi…”
më i riu gati kishte ngrirë dhe s’u besonte syve.

***
Në vendin e vogël kishin filluar fishekzjarrët. Komisioni kishte rrëzuar pretendimin e shtetit tjetër. Tre ekrane të mëdhenj në të tre sheshet e qyteteve kryesore të atij vendi, herë jepnin mesazhin e qartë historik të fatit të atij vendi, herë fytyrën e përlotur të Arsenit.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •