Kohë e keqe për shkrimtarin
| Monday, 08.13.2007, 11:06 PM |  

Ky ishte libri i tij i dhjetë. Kishte botuar dhjetë libra deri me tash dhe asnjëherë nuk ishte ngushtuar kaq shumë. I kujtohej se nuk kishte kurrfarë pengese për botim dikur. Ndërsa tash kishin ndryshuar kohët. Kishte ndryshuar gjithçka. Madje edhe njerëzit kishin ndryshuar. Pra. Ky ishte libri i dhjetë i Shkrimtarit. Ai kishte bërë emër në letërsi dhe njihej mirë. Disa nga shkrimet e tij kishin marrë edhe shpërblime, ndërsa disa poezi ishin përkthyer edhe në gjuhë të huaja. Bile, një libër me poezi i ishte botuar në qytetin ku ishte botuar Abetarja e parë në një kohë të largët. Në kohën kur në vendlindjen e tij, nuk dihej se a dinte ndonjë njeri të shkruante e të lexonte. E ky ishte i pari që po i botohej një libër me poezi të përkthyera në këtë qytet. Në atë vend të Alfabetares së parë.
Dhe Shkrimtari ndihej paksa krenar. Ndihej i lumtur, sepse ishte i pari nga kolegët e vet që e kishte tashmë këtë privilegj. Por, ishte modest. Nuk ishte llafazan dhe nuk krekosej sikur disa kolegë të tij. Madje, njëri syresh mizën e bënte buall, kur botonte ndonjë shkrim në faqet e revistave dhe të gazetave. Bile aq shumë krekosej sa shpeshherë bëhej edhe i mërzitshëm. Dhe, madje edhe banal. Por, nuk harronte të thoshte për vete se ishte shkrimtari më i madh në gjeneratën e vet. Më i madhi i të gjitha gjeneratave. Më i madhi në letërsinë e të gjitha kohëve. Madje i kishte shkuar aq larg mendja sa thoshte se ishte trashëgimtar i vetëm i penave më të njohura. Ai mund t’i zëvendësonte shkrimtarët e mëdhenj të të gjitha kohërave. Vetëm ai dhe askush tjetër. Por, Shkrimtari më nuk ua vente veshin fjalëve dhe lëvdatave të tij. Derisa ai krekosej dhe lavdërohej ky e shkruante dhe e botonte librin. Dhe kështu nuk kishte nevojë të folte sepse për veprën e tij shkruanin, diskutonin dhe folnin të tjerët.
Asnjëherë s’i kishte shkuar në mendje të kërkonte lekë për ndonjë gjë. Më se paku për botim të veprës së vet. I shkruante. I korrigjonte dhe i sistemonte. I bënte gati për botim. Asnjëherë nuk i thoshte askujt për t’i sponsorizuar ndonjë libër. Madje, as farefisit. As shokëve. As miqve. Dhe turpërohej kur ndokush kërkonte ta shpërblente për librin e dhuruar. Kur dikush ia qeraste, bile një kafe. Të gjitha librat i dhuronte. I falte. Madje edhe i shpërndante te miqtë e tij krijues. Por, një ditë nuk mundi më.
Librin e fundit e kishte futur me kujdes në çantë. Në mbrëmje i kishte shkruar përkushtimet e atyre që do t’ua dhuronte. Çdo gjë e kishte përfunduar dhe duhej t’i gjente ata. E dinte se ku do t’i gjente. E mori çantën me libra dhe u nis. Rrugës i shpërndau disa, ndërsa të tjerat i la për më vonë.
“Mirëdita, zotëri Shkrimtar!, Si jeni sot? Sa më ka pëlqyer libri. Aferim! Shkrofsh edhe shumë të tillë. Lum ne që të kemi!”
“ Zotëri Shkrimtar, të lutem një autograf në librin tënd që posa e bleva!”, dhe Shkrimtari e shënonte autografin me respekt. E falënderonte lexuesin dhe nisej me çantën e vet. Rrugë e përshëndesnin ish kolegë, ish nxënës dhe miq. Të gjithëve ua kthente me dashuri dhe respekt. Kështu vepronte sa herë që botonte veprën e re. Sa herë që ia dërgonin ekzemplarët e obliguar botuesit. Atë ditë ndihej i gëzuar. Gëzimin e kishte të dyfishtë. E  merrte për herë të parë librin e ri. Dhe për herë të parë i shënonte emrat e atyre që do tua dhuronte botimin e ri të tij. Dhe gëzohej Shkrimtari. Shumë gëzohej. Edhe sot ishte i gëzuar. Andaj ecte pak më shpejt se zakonisht. Ecte drejt vendit ku duhej t’i takonte kolegët. Aty qëndronin ata gjithmonë. Ndoshta ndonjëri mungonte, por dy prej tyre gjithmonë ishin aty. Dhe u afrua. Në tavolinë kishte më shumë njerëz se zakonisht. Ishin shumë. Ishin më shumë se zakonisht. Nuk mund t’i numëronte sa ishin. As që tentoi t’i numëronte. Ngadalë u afrua afër tavolinës. Askush s’e vërejti. Askush s’e pa. Njëherë u habit. Por ndërroi mendje. Deshi të ulej në tavolinën tjetër. Por, përsëri ndërroi mendje. Edhe njëherë i shikoi ata që ishin ulur në tavolinë. I dukej se nuk flisnin asgjë. Madje as
nuk e shikonin njëri tjetrin. Ishin mbyllur në vetvete dhe dukeshin si memecë. Po, po, ata ishin shndërruar në memecë. I shikoi të gjithë edhe njëherë. Dhe i përshëndeti.
“Mirëdita! Si jeni të dashurit e mi?”
“Mirë se erdhe!” ia bën disa prej tyre. Ata u ngritën sa për t’i liruar një vend për ulësen e tij. E mori një ulëse dhe u ul. Pasi që i shikoi të gjithë buzëqeshi. Njëri prej tyre e uroi për veprën e botuar.
“Urime! Urime!” Sa mirë bëre që e botove edhe këtë libër. Është dashtë të botohet më herët, por... Koha. Është kohë e keqe për shkrimtarin!!, - bëri njëri prej tyre, i cili nuk ishte shkrimtar, por rrinte gjithmonë me ta. Madje ndihej krenar kur kishte mundësi t’i qeraste me ndonjë kafe. Kështu thoshte sa herë që ulej. Edhe sot krenohej që ishte aty, sepse Shkrimtari do t’ia jepte veprën e tij më të re. Për të ishte një krenari dhe mburrje. Sa herë që takohej me kolegët e tij të punës, u tregonte për bisedat me shkrimtarët. Madje edhe i shtonte dhe i zmadhonte ato. Shpesh krijonte situata që nuk ishin reale. Por atij i hynin në punë. Madje për ta shprehur dhe treguar shkallën e inteligjencës se vet. Po, po edhe të intelektualit. Mendonte se edhe kështu mund të bëhej intelektual. Pra, të bëhej intelektual duke qëndruar dhe duke biseduar me shkrimtarë.
Shkrimtari nuk nxitohej. I shikonte të gjithë me radhë dhe i falënderonte. I falënderonte nga zemra. Sinqerisht i falënderonte. U shprehte kënaqësi për urimet e tyre. Madje i donte shumë. Bënte kështu sa herë që ngazëllehej. Sa herë që botonte libra. Madje sa herë që i botohej ndonjë poezi, tregim, dramë, apo edhe kritikë letrare në faqet e gazetave dhe të revistave. Bile njërit prej tyre i thoshte se sa herë e lajmëronte për diçka të botuar në faqet e gazetave, do ta qeraste. Po, po e qeraste, jo vetëm me kafe, por ndonjëherë edhe me ndonjë birë, me ndonjë gotë raki, e besa edhe meze. Atëherë gëzoheshin të gjithë sepse edhe të tjerëve u dilte diçka, siç i thonë fjalës. Ngadalë u përkul. E mori çantën dhe e vuri mbi tavolinë. Sytë e shkrimtarëve u drejtuan mbi çantë. E dinin se aty ishin dhuratat më të reja për ta. Shkrimtari me elegancë e hapi ngadalë zinxhirin e çantës. E futi dorën brenda. I kapi disa libra. E tërhoqi dorën ngadalë. Me elegancë dhe me kujdes. Duke mos e shikuar asnjërin prej tyre. As ata nuk e shikonin Shkrimtarin. Shikimet e tyre i kishin përqendruar mbi çantë. Çdo lëvizje të dorës e përcillnin me kujdes. Asgjë nuk u shpëtonte. Asgjë nuk u ikte pa e vërejtur. Dhe ashtu qëndronin. Plot kureshtje. Plot interesim. Plot habi. Donin që ajo gjendje të qëndronte sa më gjatë ashtu. Të zgjaste sa më shumë. Të mos kryhej shpejt. Jo, jo të mos kryhej. Të mos përfundonte bile edhe disa çaste. Edhe disa momente. Edhe disa minuta. Ashtu dëshironin shkrimtarët e ulur në tavolinën e lokalit të qyteti të tyre. Më në fund e nxori dorën nga çanta. Bashkë me një libër. E vuri librin mbi tavolinë. E hapi. E shikoi gjatë dhe me kujdes. E shikoi disa herë. E mbylli dhe ia vuri përpara njërit nga koleget. Ia vuri para atij që ia kishte shkruar emrin në libër. Ai e mori librin. E hapi ngadalë dhe me kujdes. E shikoi. Buzëqeshi. U ngrit në këmbë dhe e përqafoi Shkrimtarin. Kështu vepruan të gjithë kur i morën librat. Aty ishin edhe dy veta. Shkrimtari më në fund i pa. Deshi të thotë diçka por u përmbajt. Nuk foli. Heshti. Njëri prej tyre foli. Ai që rrinte shpesh me shkrimtar tha:
“Ndoshta edhe na e meritojmë dhuratë librin tënd, zotëri Shkrimtar! Gati harrova. Ky është një mik i imi tregtar i njohur. Ndoshta ke dëgjuar për të. Por nuk keni pasur rast të njiheni. Çudi. Sa njerëz jetojnë në një qytet e nuk mund të njihen”.
Shkrimtari nuk e shikonte. Ai mendonte për tua dhuruar librin. Këtij që fliste ia dinte emrin, por atij tjetrit jo. I vinte keq ta pyeste se si quhej. Dhe e ngriti kokën për ta shikuar më mirë. Për ta shikuar për herë të parë me kujdes. Dhe u habit. U step kur e shikoi. Njëherë nuk deshi të besonte. Më vonë një fije ngazëllimi ia përshkoi fytyrën. Një buzëqeshje e ëmbël e përshkoi. I nxori dy libra nga çanta. E mori edhe lapsin dhe shkroi emrat e tyre. Të gjithë u habiten kur e shkroi emrin e tregtarit pa e pyetur. Ai u përgjigj:
“Tregtarin e kam pasur nxënës, prandaj nuk kam nevojë ta pyes si quhet.”. Shokët e shikuan me admirim. Shihej se krenoheshin me të.
Shkrimtari pasi që i shkroi përkushtimet ua dhuroi librat. Tregtari e mori librin me kujdes. E hapi. E shikoi dhe e mbylli. Pastaj e uroi Shkrimtarin. Kamerieri solli një tabaka me gota dhe i vendosi në tavolinë. Libri para tregtarit ra në tokë. Kur ra lëshoi një krismë të thellë. Dukej si ofshamë. Ndihej si gjëmë. Por, askush nuk e vërejti. Askush nuk e dëgjoi. Atë e ndjeu vetëm Shkrimtari. U përkul. E mori librin nga toka dhe e vendosi në tavolinë. Para se ta vendoste e pastroi me kujdes nga pluhuri. I shikoi shokët. E shikoi edhe tregtarin. Ai i buzëqeshi dhe e falënderoi. I ngritën gota dhe e uruan Shkrimtarin.
“Për të mirë! Për shëndetin tënd! Shkrofsh edhe shumë libra të tjerë!” uronin secili prej tyre me ngazëllim dhe përzemërsi. Pas pak gjithçka u qetësua. Tregtari foli.
“Zotëri Shkrimtar! Nëse nuk ofendoheni kisha për t’ju pyetur diçka?”
“Vetëm urdhëro!”,- ia ktheu Shkrimtari me dashamirësi.
“ A nuk dini të bëni ndonjë punë më të mençur! Vetëm të shkruani libra dini, a?” ia priti tregtari si prej pushke duke ironizuar dhe tallur situatën dhe atmosferën. Shkrimtari e shikoi ftoftë. Nuk foli. As nuk ofshani. Vetëm e shikoi gjatë. Edhe thellë e shikoi. E pa të ulur në bankën e fundit të klasës. Aty e kishte vendin e vet. Ishte i fundit në mësime dhe e meritonte atë vend. U ngrit e mori çantën. Dhe u nis. Ishte koha për të shkruar në shkollë. Edhe pak donte të fillonte mësimi i pasdites.
Erdhi në shkollë ku punonte. I dëshpëruar. E përshëndetën kolegët, por ai heshti. Në fytyrë i kishte zbritur një hije e verdhë. Disa vija në fytyrë dhe ballë iu kishin thelluar. Syzet i dukeshin më të thella. Buzët më të mavijosura. Shikimin e kishte tretur diku në thellësi. Asgjë nuk shihte para vetes. Dhe humbi në hapësirën e imagjinatës. U nis rrugës së saj. Ajo e rrëmbeu dhe nuk dihej se kur do ta kthente. Apo s’do ta kthente fare. Apo do ta kthente dikur. Do ta shpinte diku dhe do ta kthente dikur, siç i thonë fjalës. Me dorën e djathtë e fërkoi ballin. Faqet. Mjekrën. Sytë dhe syzet. Nuk e dinte ende se ku ishte. Një zë i erdhi nga larg. Njëherë i turbullt e pastaj më i qartë. Më i kthjellët.
“Është kohë e keqe për shkrimtarin!”
Disa pika djerse ia mbuluan ballin dhe u përkul mbi tavolinë. Një cingërimë e ziles së shkollës e këndelli. U ngrit. U afrua afër vendit dhe e mori ditarin. E hapi derën dhe doli në korridor. Hyri në klasë. Nxënësit u ngritën në këmbë dhe e përshëndetën. Edhe ai i përshëndeti:
“Është kohë e keqe dhe e vështirë për shkrimtarin dhe arsimtarin!”
Nxënësit u ulën duke e shikuar atë dhe njëri tjetrin të habitur. Asgjë nuk dëgjohej në klasë.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •